To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

10 Δεκεμβρίου 2016

Σαββατιάτικα (135) - της όψιμης πατρότητας

*** Κώστας Βουτσάς, 84 *** Πώς σχολιάζετε την εξαγγελία τού πρωθύ για την 13η σύνταξη; *** Εγώ ομολογώ ότι πολύ συγκινήθηκα. *** Τούς έσκισε τα βάρδουλα κόβοντας το ΕΚΑΣ αλλά κάτι τους δίνει πίσω. *** Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί αποκαλεί σύνταξη κάτι που δίνεται για μια φορά και μόνο στα πολύ μπατίρια. *** Θα μου πείτε πως, αν το έλεγε βοήθημα, θα ήταν σαν να απευθύνεται σε διακονιαρέους. *** Σωστό κι αυτό. *** Πάντως η δήλωση Σώυμπλε ότι η παροχή 13ης σύνταξης είναι χτύπημα κάτω από την μέση, ελέγχεται ως ανακριβής. *** A propos, Αλέξη, να σου θυμίσω ότι πλεόνασμα μοίρασε κι ο Γκαβός την τελευταία του χρονιά ως πρωθύ αλλά και το ζαβό την πρώτη. *** Τυχαίο; *** Τσίπρας: "Στόχος μας είναι η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας." *** Επειδή αυτό το κόβω για μαλακία, μάλλον σου ξέφυγε, έτσι μεγάλε; *** Στηβ Μάρτιν, 67 *** Skai.gr: "Βαλίτσα με 149 μολότοφ εντοπίστηκε στα Εξάρχεια." *** Ή βρέθηκε βαλίτσα
Στο κατσαρό σου το μαλλί, κάθεται ψείρα και λαλεί...
που χωράει 7,5 τελάρα μπύρες ή βρέθηκε πατέντα να φτιάχνονται μολότοφ σε δαχτυλήθρες. *** Άμα η δημοσιογραφία είναι έγκυρη, όλα γίνονται. *** Μη μου πείτε ότι δεν ανατριχιάσατε μ' αυτό που έγινε στην Αυστρία. *** Δεν λέω για το 47% του ναζί υποψήφιου, έτσι κι αλλιώς οι αυστριακοί πάντα ήσαν χειρότεροι από τους γερμανούς. *** Σάμπως κι ο Αδόλφος αυστριακός δεν ήταν; *** Λέω που βγήκε πρόεδρος με 53% ένας Πράσινος. *** Ούτε σοσιαλκάτι, ούτε χριστιανοκάτι, ούτε φιλελέ... Πράσινος! *** Αυτή την Ευρώπη θέλουμε; *** Ανδρέας Μπάρκουλης, 64 *** Ματτέο, φάγαμε παστέλι, ε; *** Λεβέντη μου, δεν σου είπε κανείς ότι δημοψήφισμα κάνουμε μόνον όταν είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα; *** Δεν πειράζει, νέος είσαι, κάποτε μπορεί να ξαναγίνεις πρωθυπουργός. *** Εδώ, μπορεί να γίνει πρωθύ ο Λεβέντης, που βρίσκεται στο κατώφλι τής γεροντικής άνοιας. *** Πρώτα ο Στραματσόνι, μετά ο Ρέντσι... *** Ανάδρομος ο Ερμής για τους φρατέλλους. *** Αληθεύει ότι ο Ρουβάς θα κατεβεί για βουλευτής Κερκύρας με την ΝουΔου; *** Επί τέλους, ένα καλό νέο! *** Σάκη, τώρα που το θυμήθηκα, αν εξακολουθείς να είσαι ακόλουθος του Κασιδιάρη στο τουίττερ, σβήσου πριν σε πάρουν χαμπάρι. *** Φιλικά στο λέω, έτσι; *** Είχες πει κι εκείνο το "δεν με πείραξε που μπήκε η Χρυσή Αυγή στην βουλή"... καταλαβαίνεις. *** Καλά σε λένε μαλάκα, μη σε πούνε και φασίστα. *** Έλτον Τζον, 64 *** Σταύραξ: "Δεν διανύσαμε την έρημο για να γίνουμε συνιστώσα ΠαΣοΚ." *** Σταύρακα, λυπάμαι που στο λέω αλλά δεν διανύσατε την έρημο, σας κατάπιε. *** Μήπως ξέρει κανείς αν, εκτός από τις συστημικές, έχουν πρόβλημα και οι τράπεζες σπέρματος; *** Ελπίζω πως όχι. *** Άντε τώρα να πρέπει να σηκώσεις το σπέρμα σου από την τράπεζα και να το κρύψεις μέσα στο στρώμα. *** Πρώτο Θέμα: "Το σεξ μπορεί να αυξήσει την πίστη στον Θεό" *** Έτσι, για να ξέρετε πως είσαστε φάουλ όταν κατηγορείτε παπάδες, δεσποτάδες, καλόγερους ή
Τους έφαγε και τους τέσσερις, η κάργια!
καλόγριες. *** Θόδωρος Πάγκαλος, 66 *** Μου άρεσε που η αστυνομία κράτησε την υπόσχεσή της και στην επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου δεν έσπασε ούτε μια βιτρίνα. *** Έμαθα ότι τραυματίστηκε ένας αστυνομικός στα Εξάρχεια, σωστά; *** Τί δουλειά είχε τέτοια ώρα στα Εξάρχεια, αστυνομικός πράμα; *** Ρούφα ο γαύρος από τον ΑΠΟΕΛ, ρούφα ο βάζελος από την Θέλτα... *** Γεια-χαρά κι αμύγδαλα. *** Γιου-ρόμπα ληγκ. *** Ποιό ελληνικό ποδόσφαιρο κατρακυλάει, ρε Σπύρο; *** Με 2 έλληνες στους 22 των αρχικών ενδεκάδων, δεν το λες και ελληνικό, μη χέσω. *** Λυμπεράκη: "Ξοδεύουμε λεφτά για να έχουμε ευχαριστημένους δασκάλους αλλά δεν κοιτάμε τι αποκομίζουν εν τέλει τα παιδιά από το σχολείο. *** Καλέ, άει στο διάολο! *** Κι εγώ που νόμιζα ότι τα λεφτά για την παιδεία ξοδεύονται για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα. *** Μπίλλυ Τζόελ, 66 *** Μπένυ: "Αν θέλετε να μας πείτε ότι φέρατε μείωση 40 δισ. το 2060, φέραμε μείωση 1 τρισ. 330 δισ. αν προβληθεί το PSI με όρους 2060." *** Μείωση 1,33 τρισ... στα πόσα, χοντρέ; *** Αυτό που τσακώνονται κιόλας για το ποιος έφερε τις καλύτερες μειώσεις χρέους, κάνει τα νεύρα μου τσατάλια. *** Ρε μπινέδες, μας έχετε βάλει να πληρώνουμε ως το 2150 ή όχι; *** Δηλαδή, αν δεν είχατε κάνει μειώσεις, μέχρι πότε θα πληρώναμε, γαμώ το παγοδρόμιο που σας γλίστραγε; *** Αλήθεια, πώς σας φάνηκε
Στο μεταξύ, κάπου στις ΗΠΑ...
το "μαντάμ Τσακαλώτου", που είπε ο Κασιδιάρης στην βουλή; *** Χωρίς, μάλιστα, να διαμαρτυρηθεί κανείς, ούτε καν ο πρόεδρος; *** Μάγκας ο Ηλίας, έτσι; *** Τέτοιος μάγκας που, όταν ήταν στην μπουζού, τον είχαν βάλει στην γυναικεία πτέρυγα για να τον προφυλάξουν. *** Έτσι τρυφερούλης που είναι, αν τον έβαζαν με τους άντρες, θα γινόταν ο κώλος του σαν το φουγάρο της Χαλυβουργικής. *** Μαντάμ κανονική θα έβγαινε, με δωρεάν αλλαγή φύλου. *** Κώστας Καζάκος, 73 *** Μαρκάκη, πρόεδρος φαρμακεμπόρων: "Υπάρχει έλλειψη ινσουλίνης στην Κρήτη λόγω της απεργίας των ναυτεργατών." *** Πέσ' τα, βρε Ειρήνη, μπας και συγκινηθεί κανείς. *** Όσο για σας κωλόπαιδα, που λέτε ότι οι ινσουλίνες δεν έχουν υψοφοβία και μπορούν να πάνε αεροπορικώς, τί να σας πω; *** Λες και δεν ξέρετε ότι, λόγω όγκου και βάρους, οι ινσουλίνες πάνε μόνο με κοντέηνερ. *** Αυτό που για τα προβλήματα κάθε απεργίας φταίνε μόνο οι απεργοί και όχι οι κυβερνήσεις ή οι επιχειρήσεις που τους αναγκάζουν να απεργήσουν, έχει απασχολήσει καθόλου τον Στέλιο Ράμφο ή όχι ακόμα; *** Ροντ Στιούαρτ, 66 *** Ευτυχώς, πριν λίγο λύθηκε η απεργία και θα ησυχάσει κι ο Κουρουμπλής. *** Για σκέψου -λέει- να μη πιάσουμε τους μνημονιακούς στόχους λόγω απεργιών... *** Κουρουμπλή, το μνημόνιο και τα μάτια σου! *** Το μνημόνιο που κάναμε
Ευτυχισμένα χρόνια
για να μείνουμε Ευρώπη και το υπαγάγαμε στο δίκαιο μιας χώρας που βγαίνει από την Ευρώπη. *** Πολιτικός σουρρεαλισμός με τα όλα του, όχι αρχίδια. *** Πορτοσάλτε: "Δεν μπορείς να αποκαλείς τον πρόεδρο Ερντογκάν ηλίθιο." *** Άρη μου, τι να σου πω; *** Σημασία έχει ότι, μόλις είπα "αρχίδια", σε θυμήθηκα. *** Νίκος Κούρκουλος, 64 *** Επειδή μάλλον μάθατε ότι ο Μικ Τζάγκερ στα 73 του έγινε για όγδοη φορά μπαμπάς, το ιστολόγιο προσπαθεί να προλάβει τα κακεντρεχή σχόλια και σας δίνει ένα δείγμα από διάσημους που έγιναν μπαμπάδες σε ηλικία που άλλοι γίνονται παππούδες. *** Δεν είχα απαίτηση να αναγνωρίσετε στην πρώτη φωτογραφία τον -72χρονο σήμερα- Ντάννυ ΝτεΒίτο, με το μαλλί που είχε πριν μισό αιώνα. *** Στην τελευταία φωτογραφία τού 2000, ο ευτυχής μπαμπάς Μικ παντρεύει την πρωτότοκή του Κάρις με τον παραγωγό Τζόναθαν Ουώτσον, παρουσία της πρώτης από τις πέντε γυναίκες του, της ηθοποιού Μάρσας Χαντ. *** Το ότι η Κάρις τον έχει κάνει ήδη δυο φορές παππού, είναι κουτσομπολίστικη λεπτομέρεια που θα την παραλείψουμε. *** Για την ιστορία, το πρώτο σινγκλάκι που κυκλοφόρησαν οι Rolling Stones ήταν μια διασκευή τού "Come On", του Τσακ Μπέρρυ. *** Το πρώτο πραγματικά δικό τους κομμάτι ήταν το δεύτερο σινγκλάκι τους, το "I wanna be your man", ένα κομμάτι που έγραψαν για πάρτη τους οι Λέννον-Μακάρτνεϋ και κυκλοφόρησε στις 1/11/1963. *** Την πρώτη έκδοση αυτού του σινγκλ (με flipside to "Stoned") βάζω στο πικάπ για να σας αποχαιρετίσω. *** To ιστολόγιο ροκάρει σήμερα! *** Καλά να περάσετε μέχρι την Δευτέρα! *** Και μιας και τον αναφέραμε: Πωλ Μακάρτνεϋ, 61 ***

9 Δεκεμβρίου 2016

Μετάλλια και βραβεία

Κάτι με έτρωγε από την στιγμή που έμαθα ότι απονεμήθηκε στον Μπομπ Ντύλαν το Νόμπελ για την λογοτεχνία. Κάτι αναδευόταν στους βυθούς τής μνήμης μου αλλά τι; Εν τάξει, πάνε χρόνια που έχω πάρει τις αποστάσεις μου από τον γερόλυκο του ροκ αφού έχω μείνει στήν εποχή τού Highway 61 Revisited (άντε να πάω μέχρι την εποχή τού Desire), αδιαφορώντας για τις μεταφυσικές και πάσης φύσεως θρησκευτικές αναζητήσεις του, οι οποίες άρχισαν με το Slow Train Coming, συνεχίστηκαν με κάτι χαζά Oh Mercy και World Gone Wrong κι έφτασαν σε ξεφτίδια τύπου Christmas In The Heart (!) και Fallen Angels. Όχι, δεν ήταν η μουσική του αυτό που ξύπναγε την μνήμη μου. Κάτι άλλο ήταν... αλλά τί;

Επί τέλους, το θυμήθηκα χτες, μόλις διάβασα ότι κυκλοφόρησε από το Μεταίχμιο ένα βιβλίο τού Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, με τίτλο "Το φαινόμενο Bob Dylan". Το μόνο που έμενε ήταν να γυρίσω στο γραφείο μου και να ψάξω το αρχείο μου για λεπτομέρειες. Ιδού τα ευρήματα:

Μπομπ Ντύλαν, Μαντλήν Ωλμπράιτ, Σιμόν Πέρες: Ο Μπαράκ Ομπάμα απονέμει το ίδιο μετάλλιο και στους τρεις.

Στις 7 Μαΐου 2012, ο πρόεδρος Ομπάμα απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας σε δεκατρείς προσωπικότητες οι οποίες, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, "έχουν ιδιαίτερης αξίας συνεισφορά στην ασφάλεια ή τα εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, στην παγκόσμια ειρήνη, ή σε πολιτιστικές ή άλλες σημαντικές δημόσιες ή ιδιωτικές προσπάθειες". Ανάμεσα στους δεκατρείς τιμώμενους ήταν και ο Μπομπ Ντύλαν, επειδή "το έργο του είχε σημαντική επίδραση στην κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του 1960 και είχε σημαντικό αντίκτυπο στην αμερικανική κουλτούρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε δεκαετιών".

Τί με χάλασε σε όλο αυτό; Το ότι σ' εκείνη την τελετή το ίδιο μετάλλιο απονεμήθηκε και σε φάτσες που δεν τις λες κι από τις αγαπημένες μου: στον Σιμόν Πέρες και στην Μαντλήν Ωλμπράιτ. Εκείνος βραβεύθηκε ως "ένθερμος υποστηρικτής τής ασφάλειας και της ειρήνης" (αχ, η δόλια η ειρήνη... πόσα εγκλήματα γίνονται στο όνομά της...). Εκείνη, πάντα κατά τον λευκό Οίκο, βραβεύθηκε επειδή (σ.σ.: Προσοχή! Συνεχίστε την ανάγνωση μόνο αν το στομάχι σας είναι αδειανό!) "βοήθησε την εκστρατεία του ΝΑΤΟ κατά της τρομοκρατίας και της εθνοκάθαρσης στην περιοχή των Βαλκανίων, επιδίωξε την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, προσπάθησε να μειώσει την επικίνδυνη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και ήταν υπέρμαχος της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και της χρηστής διακυβέρνησης σε όλον τον κόσμο". Η Μαντλήν όλα αυτά! Η Μαντλήν, που δεν δίστασε να δηλώσει ότι ο θάνατος μισού εκατομμυρίου παιδιών κατά την εισβολή στο Ιράκ ήταν απλώς μια δύσκολη επιλογή η οποία άξιζε προκειμένου να ανατραπεί ο Σαντάμ!

Παρένθεση. Την ίδια μέρα ακριβώς, λίγο πιο πέρα, το φιλονατοϊκό think-tank Atlantic Council βράβευε τον πρίγκηπα Χάρρυ για τις "Διακεκριμένες Ανθρωπιστικές Πρωτοβουλίες" που επέδειξε εν όσω υπηρετούσε την στρατιωτική θητεία του στο... Αφγανιστάν. Αφού γελάσατε επαρκώς, ας κλείσουμε την παρένθεση.

Η περίπτωση Ντύλαν που προαναφέραμε δεν είναι μοναδική σε ένα φαινόμενο που όσο πάει και επεκτείνεται. Αναφέρομαι στο φαινόμενο να χρησιμοποιούνται τόσο ο πολιτισμός όσο και οι διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις ως συστατικά στοιχεία (ή, έστω, συμπληρώματα) του καπιταλισμού, ακόμη κι όταν αυτός εκφράζεται ως φασισμός, ο οποίος επεκτείνεται αργά αλλά σταθερά ως στήριγμα και μακρύ χέρι του. Με τα δυσεπίλυτα -αν όχι άλυτα- και διαρκώς διογκούμενα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός, έχει όλο και περισσότερη ανάγκη στήριξης από τους φασίστες. Το πρόβλημα είναι ότι η φάτσα τού φασισμού είναι αποκρουστική και δεν βοηθάει στην αποδοχή των πικρών χαπιών που κερνάει ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός τους λαούς. Έτσι, ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ως κάψουλα που βοηθάει την κατάποση. Ακριβώς όπως χρησιμοποιήθηκε ο Ντύλαν για να καταπιούμε την Ωλμπράιτ.

Παρεμφερές είναι και αυτό που συμβαίνει στην Γερμανία, όπου το νεοναζιστικό κόμμα NPD έχει ανακαλύψει την αγάπη προς την οικολογία. Ξαφνικά, οι ναζί άρχισαν να προπαγανδίζουν τις βιολογικές καλλιέργειες και να εκδίδουν έντυπα για το περιβάλλον, μη παραλείποντας βεβαίως να σημειώνουν ότι όλα αυτά ταιριάζουν γάντι με τα ιδεώδη τής άρειας γερμανικής φυλής. Με όχημα την μαύρη "πρασινίλα" τους, οι ναζί προσπαθούν να απλώσουν ρίζες στους αγροτικούς συνεταιρισμούς και να γίνουν ευρύτερα αποδεκτοί στις κοινωνίες της γερμανικής επαρχίας. Ο στόχος είναι απλός: να αναφέρεται το NPD όλο και περισσότερο σε κουβέντες που έχουν σχέση με το περιβάλλον ώστε να μπορούν ευκολώτερα οι ναζί να προσεγγίζουν τις πλατειές μάζες ως... οικολόγοι.

Δεν βλάφτει να θυμηθούμε εδώ την προσπάθεια που έκαναν οι δικοί μας ναζί τής Χρυσής Αυγής να προσεγγίσουν την νεολαία διά της μουσικής, με οχήματα τύπου "Καιάδας" ή "Τόλης88". Βέβαια, αυτή η ελληνική προσπάθεια απέτυχε, μιας και τα επιλεγμένα οχήματα αποδείχθηκαν αραμπάδες τής κακιάς ώρας, όμως μια άλλη προσπάθεια, σε διεθνές επίπεδο, ήταν πετυχημένη. Φυσικά, ο λόγος γίνεται για την κατά τον τελευταίο διαγωνισμό τής Γιουροβίζιον βράβευση του τραγουδιού τής Ουκρανίας, το οποίο στηλίτευε τα "εγκλήματα" των κομμουνιστών κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικαιώνοντας μ' αυτόν τον τρόπο τα πραγματικά εγκλήματα του "πατριώτη" εθνικιστή ναζί Στεπάν Μπαντέρα.

Σαντιάγο, 1976: Ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοτσέτ με τον νομπελίστα (από το 1973) Χένρυ Κίσσιντζερ

Το φαινόμενο της εκμετάλλευσης της τέχνης, του αθλητισμού, των θρησκειών, των διαφόρων κοινωνικών εκδηλώσεων κλπ για πολιτικούς λόγους δεν είναι καθόλου καινούργιο. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γελάσει πικρά μ' εκείνο το Νόμπελ για την ειρήνη, που έχει απονεμηθεί σε κάθε καρυδιάς καρύδι... (*) Απλώς, τα τελευταία χρόνια μπήκαν ανοιχτά στο παιχνίδι και οι λογής-λογής φασίστες όλου του κόσμου, σε μια προσπάθεια να δείξουν ένα περισσότερο "ανθρώπινο πρόσωπο" ώστε να γίνουν ελκυστικώτεροι στις πλατειές λαϊκές μάζες. Όπως και να το κάνουμε, κάθε Γερμενής γίνεται ευκολώτερα αποδεκτός ως "Καιάδας" παρά ως "Εγέρθητου". Άλλωστε, αυτό το πρόβλημα το έχουν εντοπίσει εδώ και χρόνια οι "έγκυροι" αναλυτές (σαν τον κ. Μπάμπη Παπαδημητρίου ή τον κ. Άρη Πορτοσάλτε, ας πούμε), μιλώντας για την ανάγκη ύπαρξης μιας "σοβαρής Χρυσής Αυγής".

Τελειώνω. Μη με ρωτήσετε πώς κατάφερα να ξεκινήσω από τον Μπομπ Ντύλαν και να φτάσω στον Καιάδα, καθ' ότι άβυσσος η ψυχή τού ανθρώπου και τα άλματα του μυαλού του. Το βασικό είναι ότι, παρά τα όποια άλματά του, αυτό το μυαλό αρκεί για να μην επιτρέπει στους φασίστες να μας ξεγελούν, όσα φτιασίδια κι αν φορέσουν. Εμείς καταδικάζουμε τον φασισμό απ' όπου κι αν προέρχεται. Είτε κουβαλάει μαζί του μετάλλια και βραβεία είτε όχι.


-----------------------------------
(*) Ενδεικτικά: Φρεντερίκ Ντε Κλερκ, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν, Μεναχέμ Μπέγκιν, Τζωρτζ Μάρσαλ, Χένρυ Κίσσιντζερ, Λεχ Βαλέσα, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Τζίμμυ Κάρτερ, Αλ Γκορ, Μπαράκ Ομπάμα, Ευρωπαϊκή Ένωση... Όλοι αγωνιστές για την ειρήνη!

8 Δεκεμβρίου 2016

"Ανεπίδοτα γράμματα"


Μέρα απεργίας σήμερα και, όπως πάντα, το ιστολόγιο συμμετέχει αφήνοντας κατά μέρος τα συνηθισμένα του κείμενα και καταφεύγοντας στον κόσμο της ποίησης για ένα μικρό αντίδωρο. Το σημερινό αντίδωρο μας προσφέρει ο μεγάλος Άρης Αλεξάνδρου (κατά κόσμον Αριστοτέλης Βασιλειάδης, Λένινγκραντ 1922 - Παρίσι 1978) και συνίσταται σε μια συρραφή αποσπασμάτων από την συγκλονιστική συλλογή του "Ανεπίδοτα γράμματα", γραμμένο το 1948:


Σύντροφε, κοιμάσαι;
Θά 'θελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουνε οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου μέσ' στις κόρες των ματιών της;

Ο Πέτρος που κοιμόταν στο τσιμέντο δίχως φόδρα στο σακάκι,
κάθε πρωί μου έκανε τράκα μια καλημέρα στα κλεφτά,
γιατί τον είχαν για προδότη.

Βάλαμε τις στάμνες εκεί που έστρωνε την τρύπια κουρελού.
Μιλάμε για την δήλωση τις ώρες που έμενε σκυφτός,
διαβάζοντας μια περσινή εφημερίδα

Τότε θά 'πρεπε νά 'ταν που μας έπιασε βροχή.
Ανάβοντας τσιγάρο είδα το πρόσωπό σου στο τζάμι της βιτρίνας.
Κάτι ψιχάλες πέσαν στα μαλλιά σου και το σβήσανε.

Δίπλα στις στάμνες που κρυώνουν το νερό,
λέω πως, αν ήταν να διαλέξω, θα γύριζα κοντά σου.
Αν τα κατάφερνα να βρω το σπίτι μου, θα σ' έπαιρνα μαζί μου.

Στο θάλαμο κρυώνουν. Με τα πόδια στις κουβέρτες,
με το παλτό στην πλάτη, παίζουν σκάκι.

Ο Νικόλας στην γωνιά ξαναδιαβάζει το γράμμα του Σεπτέμβρη,
σκαλίζει μέσ' στις λέξεις, μετράει τα γρατζουνίσματα της πένας.

Τούτο το σίγμα το πάτησε πολύ: "Και σε φιλώ..."
Αχ, Θε μου, άλλοτες έγραφε πολύ.
Τόσο μικρό δελτάριο, δεν χώρεσε στην άκρη.

Έκανε το γράμμα της χωνάκι.
Ρίχνει μέσα την στάχτη, μη λερωθεί ο θάλαμος.
Ρίχνει την σιωπή...

Θέλω να σου γράψω.
Μα τί σε νοιάζει εσένα η σιωπή του κάτω από τη βροχή;
[Άρης Αλεξάνδρου, "Ανεπίδοτα γράμματα" (αποσπάσματα). Από τον τόμο "Άρης Αλεξάνδρου: Ποιήματα (1941-1971)", εκδόσεις Καστανιώτη, 1981. Τα αποσπάσματα παρατίθενται όπως μελοποιήθηκαν από τον Μιχάλη Γρηγορίου και ερμηνεύθηκαν από την Αφροδίτη Μάνου και τον Σάκη Μπουλά στο κομμάτι "Σύντροφε, κοιμάσαι;", από το άλμπουμ "Ανεπίδοτα γράμματα", Λύρα, 1977.]

7 Δεκεμβρίου 2016

Στιγμιότυπα

Πρώτο στιγμιότυπο 

Ο θάνατος του γηραιού πρώην δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο οριοθετεί κατά πάσα πιθανότητα το τέλος μιας εποχής (...) Η Κούβα ήταν μετά την επανάσταση του 1959 το μοναδικό παράδειγμα καθεστώτος «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην αμερικανική ήπειρο. Εδώ και χρόνια όμως έχει αρχίσει μια πορεία «κινεζοποίησης», δηλ. διατήρησης του αυταρχισμού σε πολιτικό επίπεδο, με ταυτόχρονη σταδιακή στροφή προς τον καπιταλισμό στο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο (...) Ο εκλιπών ήταν μια αντιφατική φυσιογνωμία, αφού επαγγέλθηκε την κοινωνική απελευθέρωση και ηγήθηκε της ανατροπής του αυταρχικού καθεστώτος Μπατίστα, αλλά κατέληξε να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός νέου τύπου αυταρχισμού. ("Μια αντιφατική φυσιογνωμία", Το Βήμα, 4/12/2016)

Μήπως μπορείτε να μαντέψετε τι σόι καπνό φουμάρει ο συντάκτης του παραπάνω κειμένου; Αν σκεφτήκατε κάτι ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία, ΠαΣοΚ ή Ποτάμι, πέσατε έξω. Ο άνθρωπος που αποκαλεί ευθέως δικτάτορα τον Φιντέλ και χρησιμοποιεί τον όρο "υπαρκτός σοσιαλισμός" μέσα σε εισαγωγικά δεν είναι συντηρητικός, δεν είναι δεξιός. Είναι... αριστερός! Είναι ο συνταγματολόγος ευρωβουλευτής τού ΣυΡιζΑ Κώστας Χρυσόγονος! Αριστερά με την βούλα.

Τι λέει ο κομμουνιστής κ. Κατρούγκαλος για όλα αυτά;

Πολύ σωστά, κύριε Χρυσόγονε! Τί είναι οι καναλάρχες για να διώκονται ποινικά; Δικτάτορες;

Δεύτερο στιγμιότυπο

Προβλήματα σε πολλά νησιά έχει προκαλέσει η απεργία των ναυτεργατών (...) Ήδη έχουν αρχίσει να παρατηρούνται ελλείψεις σε τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης και καύσιμα, ενώ την ίδια ώρα δεκάδες φορτηγά με ευπαθή και άλλα προϊόντα παραμένουν εγκλωβισμένα σε πολλά νησιά (...) 2,500 με 3,000 μαθητές της τρίτης λυκείου από σχολεία της Αττικής ήταν προγραμματισμένο να φύγουν από την Κρήτη το πρωί της Δευτέρας για να επιστρέψουν στην Αθήνα. Αλλά η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων των ναυτεργατών, τους εγκλωβίζει στο νησί (...) Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Γραφείων Ελλάδας, FedHATTA κ. Λύσανδρος Τσιλίδης σημειώνει στον Ελεύθερο Τύπο σχετικά με το θέμα: «Θα υπάρξει σίγουρα οικονομική βλάβη για τις οικογένειες αυτών των παιδιών. Είναι στην καλή διάθεση του κάθε ξενοδόχου πώς θα διαχειριστεί το ζήτημα της οικονομικής επιβάρυνσης της επιπλέον διαμονής». Σε ανακοίνωσή του κάλεσε τους ναυτεργάτες να αναθεωρήσουν τη θέση τους «για το καλό των παιδιών μας, αναδεικνύοντας τον αγώνα σας με συμπάθεια και όχι με αρνητισμό, ο οποίος μπορεί να αποβεί εις βάρος των μαθητών και των οικογενειών τους». (Από διάφορες εφημερίδες τού τριήμερου 4-6/12/2016)

Ως γνωστόν, κάθε απεργία πρέπει να γίνεται με γνώμονα τις ανάγκες όλων των άλλων πλην των απεργών. Οι δάσκαλοι δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν γράμματα. Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι τις πενθήμερες σχολικές εκδρομές και τα σέσκουλα που θα σαπίσουν στα φορτηγά. Οι γιατροί κι οι νοσοκόμοι δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι την υγεία των ασθενών. Οι εργαζόμενοι στα μέσα μεταφοράς δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι τις μετακινήσεις των άλλων εργαζομένων. Και ούτω καθ' εξής.

Συνοπτικά μιλώντας, οι βιομηχανικοί εργάτες δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι την ανάγκη της χώρας για ανάπτυξη. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι ότι η εθνική οικονομία έχει ανάγκη την κίνηση της αγοράς. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να απεργούν, σκεπτόμενοι ότι η εύρρυθμη λειτουργία τού κράτους είναι απαραίτητη για την ανάκαμψη της οικονομίας.

Και γενικώς, ουδείς πρέπει να απεργεί διότι η "απεργία είναι ξεπερασμένο εργαλείο τού περασμένου αιώνα", όπως λέει ο συριζαίος πρόεδρος της ΕΠΗΕΑ Μάρκος Γκανάς.


Τρίτο στιγμιότυπο
 
Η πολιτική συμφωνία για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών φαίνεται να οδηγεί σε... «ισοπαλία» στο πλέον δύσκολο θέμα των εργασιακών. Το ΔΝΤ σε επίπεδο τόσο κεντρικής διαπραγμάτευσης όσο και τεχνικών κλιμακίων παραμένει αμετακίνητο ζητώντας διπλασιασμό των ομαδικών απολύσεων από το 5% στο 10%, πλην όμως τα τελευταία 24ωρα η (πολιτική) αποφασιστικότητα να κλείσει η συμφωνία, αν όχι αύριο Δευτέρα, το αργότερο το επόμενο δεκαήμερο, φέρνει πιο κοντά έναν συμβιβασμό. ("Με... ισοπαλία κλείνουν τα εργασιακά", Αυγή, 4/12/2016)

Οι "θεσμοί" νόμιζαν ότι θα μας κέρδιζαν με περίπατο αλλά, χάρη στην πολιτική αποφασιστικότητα της αριστερής μας κυβέρνησης, καταφέραμε και αποσπάσαμε ισοπαλία σε μια δύσκολη έδρα. Βάλαμε ένα ωραίο γκολ, παγώνοντας το θέμα των ομαδικών απολύσεων μέχρι να βγει η απόφαση του ευρωδικαστηρίου, άσχετα αν ξέρουμε εδώ και καιρό (ας είναι καλά η υπόθεση των Τσιμέντων Χαλκίδος) ότι οι ευρωδικαστές τάσσονται υπέρ της απελευθέρωσης των απολύσεων. Επίσης, μπορεί να μη καταφέραμε να επαναφέρουμε τις συλλογικές συμβάσεις αλλά κρατήσαμε το θέμα ανοιχτό ώστε να επανέλθουμε σε κανα χρόνο. Βέβαια, δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε την εστία μας ανέπαφη και φάγαμε δυο χαζά γκολ με τον συνδικαλιστικό νόμο και με τις ευέλικτες μορφές εργασίας αλλά και η ισοπαλία δεν είναι κακό αποτέλεσμα.

Κυριακή 15/3/2015: Ακόμη δεν έχει κοπάσει η ευφορία των εκλογών και η παρέα βγαίνει βόλτα για καφέ στο Παγκράτι. Διακρίνονται (από αριστερά): Δ. Τζανακόπουλος, Γ. Βαρουφάκης, Αλ. Τσίπρας, Θ. Μιχόπουλος και Γ. Σακελλαρίδης)

Τέταρτο στιγμιότυπο

Η απόφαση του Eurogroup για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα είναι σημαντική επιτυχία και αποφασιστικό βήμα για τη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης (...) Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι το ΔΝΤ οφείλει να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούμε σε καμιά περίπτωση την απαίτηση για μέτρα μετά τη λήξη του προγράμματος (...) Εμμένουμε σταθερά στη θέση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποτελεί την εξαίρεση στην ευρωπαϊκή κανονικότητα σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις. ("Επιτυχία και αποφασιστικό βήμα η απόφαση του Eurogroup", ΑΠΕ-ΜΠΕ, 6/12/2016)

Αυτά δήλωσε ο υπουργός επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, ζητώντας -εμμέσως πλην σαφώς- να χειροκροτήσουμε την κυβέρνηση που δεν αποδέχεται τις απαιτήσεις των θεσμών για λήψη μέτρων μετά το 2018, οπότε λήγει το τρέχον μνημόνιο. Στο μεταξύ, βέβαια, τα μέτρα που έχουν ληφθεί ή που θα έχουν ληφθεί ως τότε, θα παραμείνουν εν ισχύι στο διηνεκές.

Εκείνο που ξέχασε να επισημάνει ο κ. Τζανακόπουλος είναι ότι, μετά την λήξη του μνημονίου, η Ελλάδα θα υπαχθεί στις διαδικασίες που προβλέπει το "ευρωπαϊκό εξάμηνο", βάσει των οποίων η πορεία κάθε χώρας ελέγχεται ανά έξι μήνες και οι όποιες αποκλίσεις παρατηρηθούν, διορθώνονται με λήψη μέτρων κατά το επόμενο εξάμηνο. Ήδη, από την πρώτη εφαρμογή αυτού του εξαμήνου, εκδόθηκαν οδηγίες συμμόρφωσης προς την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Κύπρο, την Λιθουανία, την Σλοβενία και την Φινλανδία, οι οποίες καλούνται να προχωρήσουν σε λήψη πρόσθετων μέτρων ώστε να διασφαλίσουν πως οι προϋπολογισμοί τους συμβαδίζουν προς το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Με άλλα λόγια, ο κ. Τζανακόπουλος ξέχασε να επισημάνει στους ταλαίπωρους πολίτες αυτού του τόπου ότι από εφέτος μπήκε σε εφαρμογή ένα μνημόνιο για όλες τις χώρες της Ευρώπης, το οποίο λέγεται "ευρωπαϊκό εξάμηνο". Κατά τα άλλα, αν όλα πάνε καλά με την πολυθρύλητη ελάφρυνση και συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε πιστά τις εντολές των ευρωαφεντικών μας, το 2060 το χρέος μας θα έχει περιοριστεί στο 104% του ΑΕΠ. Με λίγη προσπάθεια παραπάνω, ίσαμε το 2100 -2150 το πολύ- μάλλον θα έχουμε πιάσει το όριο της Λισαβόνας που είναι 60%. Υπομονή χρειάζεται και όλα θα γίνουν!

6 Δεκεμβρίου 2016

Ιταλικό δημοψήφισμα: ρήγμα, όχι κατεδάφιση

Προχτές, λοιπόν, οι ιταλοί πήγαν σε δημοψήφισμα, στο οποίο οι τρεις στους πέντε ψήφισαν "Όχι" και οι άλλοι δύο ψήφισαν "Ναι". Αυτό το μάθαμε. Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, δεν μάθαμε επειδή δεν μας ανέλυσαν σωστά, είναι τι ακριβώς απέρριψαν μ' αυτό το "Όχι". Πρόκειται πράγματι για άλλο ένα χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (γενικώτερα) και στην Ευρωζώνη (ειδικώτερα); Είναι σωστό να γίνεται λόγος για Itexit; Ας δούμε με ψυχραιμία τα πράγματα.

Κατ' αρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι το προχτεσινό ιταλικό δημοψήφισμα δεν είχε καμμιά σχέση με το περυσινό δικό μας, αφού το θέμα του ήταν άσχετο με την Ε.Ε., τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Οι ιταλοί κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν μια σειρά δομικών πολιτειακών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες είχαν μεν εγκριθεί από το κοινοβούλιο αλλά με μικρή πλειοψηφία, κάτι που, με βάση την νομοθεσία τής χώρας, απαιτεί την διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να πουν απ' ευθείας την γνώμη τους και οι πολίτες. Τί σόι μεταρρυθμίσεις ήσαν αυτές; Για να καταλάβουμε, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας τού κοινοβουλευτισμού στην γείτονα χώρα.

La Stampa, 5/12/2016: "Η Ιταλία είναι μια σύγχρονη χώρα. Νίκησε το ΟΧΙ, το διαζύγιο παραμένει".
Υπότιτλος: "Και τώρα, δουλειά". Αξιοσημείωτο το σχεδόν 80% του ΟΧΙ στο -βιομηχανικό- Τορίνο.

Το ιταλικό κοινοβούλιο είναι διθάλαμο, δηλαδή συνίσταται από δυο σώματα: την Βουλή των Αντιπροσώπων με 630 βουλευτές και την Γερουσία με 315 γερουσιαστές. Ο τρόπος εκλογής των βουλευτών διαφέρει από εκείνον της εκλογής των γερουσιαστών. Για να εισαχθεί κάποιο νομοσχέδιο προς συζήτηση, πρέπει να εγκριθεί η εισαγωγή του και από τα δυο σώματα. Ομοίως, για να ισχύσει κάποιος νόμος, πρέπει να υπερψηφιστεί και από τα δύο σώματα, τα οποία συνεδριάζουν πάντοτε χώρια (πλην ελαχίστων περιπτώσεων, οι οποίες προβλέπονται από το σύνταγμα).

Λένε πολλοί πως αυτό το σύστημα είναι δυσλειτουργικό και ίσως έχουν δίκιο. Ξεχνούν, όμως, ότι σκοπός αυτού του διθάλαμου συστήματος είναι η δυνατότητα ελέγχου τού ενός σώματος από το άλλο και η αποτροπή τής συγκέντρωσης εξουσίας. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο καθιερώθηκε μεταπολεμικά (το 1948) στην Ιταλία, η οποία είχε πικρό προηγούμενο με την ανεξέλεγκτη εξουσία που -με δημοκρατικές διαδικασίες, μη το ξεχνάμε- συγκέντρωσε στα χέρια του ο Μουσσολίνι.

Οι μεταρρυθμίσεις που πρότεινε η υπό τον Ματτέο Ρέντσι κυβέρνηση -υποτίθεται πως- είχαν ως στόχο να εξαλείψουν τις δυσλειτουργίες τού διθάλαμου συστήματος. Σύμφωνα με αυτές, οι αρμοδιότητες της Γερουσίας θα αποψιλώνονταν και κυρίαρχο νομοθετικό σώμα θα γινόταν η Βουλή των Αντιπροσώπων. Παράλληλα, οι γερουσιαστές θα μειώνονταν από 315 σε 100, οι οποίοι δεν θα εκλέγονταν πλέον απ' ευθείας από τον λαό αλλά θα ορίζονταν από τα περιφερειακά συμβούλια. Μια άλλη μεταρρύθμιση που ήθελε ο Ρέντσι, είχε να κάνει με την μεταφορά πολλών αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης στην κεντρική κυβέρνηση. Στην Ιταλία, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει μεγάλη ισχύ και, κατά συνέπεια, αποφασιστικό λόγο σε καίρια ζητήματα όπως οι στρατηγικές επενδύσεις, η διαχείριση της ενέργειας κλπ.

Ουσιαστικά, δηλαδή, ο Ρέντσι επιδίωκε την συγκέντρωση των εξουσιών στην κυβέρνηση, ώστε να γίνει ευκολώτερη η προώθηση νόμων, μέτρων και αποφάσεων που θα υλοποιούσαν τις επιθυμίες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι' αυτό είπαμε πρωτύτερα ότι το δημοψήφισμα ήταν μεν άσχετο με την Ε.Ε. αλλά μόνο εκ πρώτης όψεως. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ιταλοί βιομήχανοι και όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις τής χώρας τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του "Ναι". Όπως και να το κάνουμε, είναι ευκολώτερο να επιβάλλεις τις επιθυμίες σου (π.χ. για μειώσεις στην φορολογία, για αλλαγές στα εργασιακά κλπ) ασκώντας πίεση μόνο στην κυβέρνηση από το να προσπαθείς να χειραγωγήσεις δυο νομοθετικά σώματα και καμμιά τριανταριά περιφερειακά συμβούλια. Απ' αυτή την άποψη, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει το ιταλικό "Όχι" ως ένα ακόμη ρήγμα στο -έτσι κι αλλιώς- σαθρό ευρωενωσιακό καπιταλιστικό οικοδόμημα. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ρήγμα δεν σημαίνει αυτομάτως και κατεδάφιση.


Πάμε παρακάτω. Ως κατηγορία, το ακούσαμε πέρυσι εδώ για τους υποστηρικτές τού "Όχι", το ακούσαμε νωρίτερα εφέτος για τους υποστηρικτές τού Brexit, το ακούσαμε και τώρα για τους αρνητές των προτάσεων Ρέντσι: Λαϊκισμός! Κατά παράδοξο (;) τρόπο, όσοι έχουν άποψη αντίθετη προς εκείνη των Βρυξελλών, λαϊκίζουν. Στην πυρά!

Κατ' αρχήν, τί θα πει "λαϊκίζω"; Σύμφωνα με τα λεξικά, ο λαϊκισμός συνιστά πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού. Στην πράξη, όμως, έχει καταντήσει συνώνυμο της δημαγωγίας, της κολακείας των ελαττωμάτων του λαού και της υιοθέτησης θέσεων που ευχαριστούν τον λαό είτε χωρίς να τον ωφελούν είτε ακόμη κι αν τον βλάπτουν μακροπρόθεσμα, με μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιάς του. Άρα, λοιπόν, αφού όσοι αντιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι λαϊκιστές, πρέπει να συμπεράνουμε ότι η Ε.Ε. γίνεται δυσάρεστη επειδή, μόνη αυτή, νοιάζεται πραγματικά για το καλό των λαών της. Τόσο απλό.

Φυσικά, αυτό το συμπέρασμα-μπουρδολόγημα έχει σοβαρό πρόβλημα τεκμηρίωσης, η λύση τού οποίου γεννάει μεγαλύτερες ανοησίες. Για παράδειγμα, οι πάσης λογής μενουμευρωπαϊστές στοιβάζουν πίσω από την ταμπέλλα "λαϊκιστές" έναν σωρό ετερόκλητα στοιχεία, από το ΚΚΕ μέχρι την φασιστική Χρυσή Αυγή, από τον Μπερλουσκόνι ως τον Μπέππε Γκρίλλο κι από τον Φαράντζ και την Λεπέν ως τους γερμανούς ευρωσκεπτικιστές και τους ισπανούς Ποδέμος. Παράγωγο αυτής της ανοησίας είναι και το φαιδρό φαινόμενο αλληλοεκτόξευσης κατηγοριών περί λαϊκισμού μεταξύ κομμάτων που έχουν σαφή ευρωκεντρικό προσανατολισμό. Για παράδειγμα, έχει βγάλει πολύ γέλιο η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να καταδείξει ως λαϊκιστή τον Αλέξη Τσίπρα, την ώρα που ο πρωθυπουργός μαζεύει εύσημα, για την δουλειά που κάνει, από τους ευρωπαίους αξιωματούχους.

Ο Ματτέο Ρέντσι υπέβαλλε ήδη την παραίτησή του από πρωθυπουργός.
Τί θα συμβεί τώρα στην Ιταλία, μετά το προχτεσινό "Όχι"; Θα ήθελα να γίνω κυνικός αλλά θα το αποφύγω. Προτιμώ να απαντήσω με την παράθεση μιας παραγράφου από ένα παλιότερο κείμενο αυτού του ιστολογίου (Ένας "έξυπνος άνθρωπος"), το οποίο εκτιμώ πως είναι ιδιαίτερα εύγλωττο, αφήνοντας τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα:
Στις 29 Μαΐου 2005, οι γάλλοι πήγαν στις κάλπες για να εγκρίνουν ή να απορρίψουν το ευρωπαϊκό σύνταγμα, το οποίο προωθούσε τότε ο ίδιος ο Ζακ Σιράκ. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις δημοσκοπήσεις και το Όχι κέρδισε με σχεδόν 55%. Πριν κλείσουν οι κάλπες, οι δημοσιογράφοι ζήτησαν μια δήλωση από τον κ. Γιούνκερ (τότε πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου). Ο κ. Γιούνκερ απάντησε ότι ήταν απαραίτητο για την ηγεσία της Ε.Ε. να δείξει ενιαίο μέτωπο και να "διατηρήσει την τάξη στην διαδικασία που θα ξεδιπλωθεί το επόμενο πρωί", για να προσθέσει το αμίμητο: Αν βγει Ναι, θα πούμε "προχωρούμε" κι αν βγει Όχι θα πούμε "συνεχίζουμε".

5 Δεκεμβρίου 2016

Δεκεμβριανά: έτσι άρχισαν όλα

"Η μάχη που διήρκεσε έξι εβδομάδες έγινε για να καταλάβωμε την Αθήνα και, όπως θα δείξει η συνέχεια των γεγονότων, να απαλλάξωμε την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό ζυγό. Την εποχή αυτήν που τρία εκατομμύρια άνδρες πολεμούσαν σε κάθε στρατόπεδο στο Δυτικό Μέτωπο και που τεράστιες αμερικανικές δυνάμεις ηγωνίζοντο εναντίον της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, οι ελληνικές αυτές παραφορές μπορούσαν να φαίνονται ότι είχαν ελάχιστη σημασία, αλλά δεν ευρίσκοντο λιγότερο στο νευρικό κέντρο της ισχύος, της τάξεως και της ελευθερίας του Δυτικού κόσμου" (Ουίνστον Τσώρτσιλ, "Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος", εκδόσεις Ελληνική Μορφωτική Εστία, τόμος ΣΤ', σελ. 352).


Την Κυριακή 3 Δεκέμβρη του 1944, ένα τεράστιο σε όγκο λαϊκό συλλαλητήριο κατακλύζει τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Μέχρι τότε, σημειώνονταν καθημερινές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες σε όλες τις γειτονιές της πρωτεύουσας αλλά τούτη την ημέρα δεκάδες χιλιάδες λαού (μετριοπαθείς εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 100.000 και άλλες για 500.000, με την αλήθεια να βρίσκεται κάπου στην μέση), ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΕΑΜ, συγκεντρώνονται στην πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στη διχαστική πολιτική των Εγγλέζων και των ντόπιων τοποτηρητών τους. Τα συνθήματα "Όχι άλλη κατοχή" και "Παπανδρέου παραιτήσου" κυριαρχούν, όταν λίγο πριν τις 11 το πρωί η αστυνομία του Άγγελου Έβερτ (με την προστασία αγγλικών τανκς) ανοίγει πυρ κατά των άοπλων διαδηλωτών, δολοφονώντας 28 και τραυματίζοντας 140 άτομα. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ο Έβερτ θα ισχυριζόταν ότι οι διαδηλωτές δεν ήσαν άοπλοι και θα παραδεχόταν δημόσια πως εκείνος είχε δώσει τη διαταγή να ανοίξει πυρ, βάσει των διαταγών που είχε από τους ανωτέρους του (Σόλων Γρηγοριάδης, "Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας", εκδόσεις Καπόπουλος, τόμος Β', σελ. 386).

Ακρόπολις, 12/12/1958: Ο Άγγελος Έβερτ προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Την επομένη, 4 Δεκεμβρίου, το ΕΑΜ κηρύσσει γενική απεργία και ολόκληρη η Ελλάδα παραλύει. Στην Αθήνα, η κηδεία των θυμάτων γίνεται μια τεράστια πομπή διαμαρτυρίας. Το ανορθόγραφο πανώ που πάει μπροστά, προαναγγέλλει τα μελλούμενα: "Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυρανίας διαλέγει ή τις αλλυσίδες ή τα όπλα". Μετά την κηδεία, Χίτες επιτίθενται στο άοπλο πλήθος, με αποτέλεσμα κι άλλους νεκρούς και τραυματίες.

Οι συγκρούσεις αρχίζουν και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Ο Σκόμπυ κηρύσσει στρατιωτικό νόμο αλλά ποιός υπακούει; Από την μια, οι βρεττανοί κυκλώνουν και αφοπλίζουν το 2ο Σύνταγμα της II μεραρχίας του ΕΛΑΣ, από την άλλη ο ΕΛΑΣ επιχειρεί σε Αθήνα και Πειραιά κατά των Χιτών και των αστυνομικών τμημάτων. Στις 5 Δεκεμβρίου, ο Τσώρτσιλ στέλνει αυστηρή διαταγή στον Σκόμπυ: "Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη. Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη, όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση" (Γιάννης Ανδρικόπουλος, "1944: Κρίσιμη χρονιά - 300 ανέκδοτα έγγραφα από το αρχείο του Ουίνστον Τσώρτσιλ για την Ελλάδα", εκδόσεις Διογένης, τόμος Β', σελ. 257). Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά. Τα "Δεκεμβριανά" δεν ήσαν παρά το προοίμιο ενός εμφυλίου που δεν θα αργούσε να ξεσπάσει.


Ποιούς εννοούσε, όμως, ο Άγγελος Έβερτ όταν έλεγε ότι χτύπησε τους διαδηλωτές κατόπιν διαταγών που είχε από τους ανωτέρους του; Η ιστορική έρευνα έχει καταδείξει σαφώς πως τόσο το έγκλημα της 3ης Δεκέμβρη 1944 όσο και οι μετέπειτα εξελίξεις είχαν σχεδιαστεί μεθοδικά από τους άγγλους, σε συνεργασία με τους ντόπιους "προθύμους" λακέδες τους.

Παρένθεση. Η γνωστή απορία κάποιων δήθεν μυαλωμένων "τί στο καλό γύρευαν οι κομμουνιστές αφού οι μεγάλοι είχανε μοιράσει τον κόσμο και η Ελλάδα είχε καταχωριστεί στην δύση;" δεν έχει εφαρμογή στα Δεκεμβριανά για δυο λόγους. Πρώτον, διότι στο συγκλονιστικό συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη συμμετείχαν όλοι οι έλληνες κι όχι μόνο οι κομμουνιστές. Και, δεύτερον, επειδή η συμφωνία τής Γιάλτας που μοίρασε τον κόσμο, θα γινόταν δυο μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1945. Κλείνει η παρένθεση.

Έχοντας υπ' όψη την προηγούμενη παρένθεση αλλά και το δεδομένο ότι ο Β' Π.Π. τελείωσε την πρωτομαγιά τού 1945 (τυπικά, στις 8/5/1945), είναι σαφές τι έχει κατά νου ο Τσώρτσιλ όταν δίνει στον Σκόμπυ εντολή να αιματοκυλίσει την Αθήνα. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας προσέξει τι γράφει προς τον Τσώρτσιλ ο πρωθυπουργός τής Νότιας Αφρικής (!) Γιαν Σματς τον Αύγουστο του 1943: "Φοβούμαι ότι, υπό τας συνθήκας αναβρασμού της κοινής γνώμης, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες βαλκανικές χώρες θα επακολουθήσει χάος μετά από τη συμμαχική κατοχή, εκτός εάν μια δυνατή πυγμή συγκρατήση επί τόπου τα πράγματα. Εάν αφεθή απεριόριστος ελευθερία στους λαούς αυτούς, ενδέχεται να έχουμε ένα κύμα ταραχών και ευρείας κλίμακος επιβολήν του κομμουνισμού, επί όλων των περιοχών αυτών της Ευρώπης" (Κομνηνός Πυρομάγλου, "Ο Δούρειος Ίππος", εκδόσεις Δωδώνη, σελ. 143).

Το ότι η αγγλική διπλωματία μεθόδευε την σύγκρουση με το ΕΑΜ προκύπτει και από άλλα έγγραφα του Τσώρτσιλ, τα οποία αποκαλύπτει ο Γιάννης Ανδρικόπουλος στο βιβλίο που αναφέραμε πιο πάνω. Για παράδειγμα, στις 29/8/1944 ο βρεττανός πρωθυπουργός τηλεγραφεί στον υπουργό εξωτερικών του Άντονυ Ήντεν: "Είναι εξαιρετικά σημαντικό να χτυπήσουμε απροειδοποίητα, χωρίς να προηγηθεί καμιά φανερή κρίση. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να προκαταλάβουμε το ΕΑΜ". Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει άλλο ένα τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ προς τον Ήντεν στις 7/11/1944, τέσσερις εβδομάδες πριν το συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη: "Περιμένω ανοικτή σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε, υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε διαλέξει με προσοχή το έδαφος".

2/12/1944: Ο Ριζοσπάστης προειδοποιεί και καλεί τον λαό σε επιφυλακή

Ιδανικό συνεργάτη στα σχέδιά του, ο Τσώρτσιλ είχε βρει τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον άνθρωπο που διακήρυσσε ότι "η ταυτότης των συμφερόντων της Αγγλίας και της Ελλάδος διά πρώτην φοράν εις την ιστορίαν των είναι απόλυτος" (Γεώργιος Παπανδρέου, "Κείμενα - Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος", εκδόσεις Μπίρης, τόμος Β', σελ. 117) και ο οποίος είχε εκμυστηρευθεί στον υπαρχηγό τού Ζέρβα Κομνηνό Πυρομάγλου ότι σκόπευε να διαλύσει τον ΕΛΑΣ με τη βοήθεια των Αγγλων (Κομνηνός Πυρομάγλου, "Η εθνική αντίστασις", εκδόσεις Δωδώνη, σελ. 274). Ο ίδιος ο Παπανδρέου αποκαλύπτει (στο βιβλίο του που προαναφέραμε) ότι στις 22/9/1944 έστειλε στον Τσώρτσιλ το εξής τηλεγράφημα: "Ενώπιον της διαμορφωθείσης κρισίμου καταστάσεως, τα πολιτικά μέσα προς αντιμετώπισίν της δεν είναι πλέον επαρκή. Μόνον η άμεσος παρουσία επιβλητικών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και μέχρι των τουρκικών ακτών ημπορεί να μεταβάλει την κατάστασιν".


Κάπως έτσι προπαρασκευάστηκαν και άρχισαν τα Δεκεμβριανά, τα οποία κράτησαν τριάντα τρεις ημέρες και κατέληξαν πρώτα στην συμφωνία τής 11ης Ιανουαρίου 1945 και κατόπιν στην συμφωνία τής Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα...

---------------------------------------------
Σημείωση: Η ιδέα και υλικό του κειμένου προέρχονται από το άρθρο του Γιώργου Πετρόπουλου "Δεκέμβρης 1944 - Ωμή επέμβαση των άγγλων στην Ελλάδα" (Ριζοσπάστης, 3/12/2000 - ένθετο "Επτά ημέρες μαζί", σελ. 10).

3 Δεκεμβρίου 2016

Σαββατιάτικα (134) - τα φιντελικά

*** Μιλάνε για την αποτυχία του σοσιαλισμού. Πού είναι όμως η επιτυχία του καπιταλισμού στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική και στην Ασία; *** Κατσίκης, βουλευτής ΑνΕλ: "Μπορεί ένας γκαίυ να είναι μπέιμπυ-σίττερ;" *** Τί να σου πω, Κώστα μου; *** Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένας μαλάκας μπορεί να γίνει βουλευτής. *** Αυτό που σε λένε Κατσίκη και είσαι γίδι, πώς το κατάφερες; *** Συγγνώμη, απεκάλεσε "κομμουνιστή" τον Τσίπρα ο Γιάννης Λοβέρδος; *** Αυτός που είπε "δικτάτορα" τον Φιντέλ; *** Βρε Γιάννη μου, πρόσεχε λίγο, δημοσιογράφος άνθρωπος! *** Σε λίγο θα πεις δημοκράτη τον Κούλη και θα ψάχνεις από πού σου ήρθε η πατσαβουριά. *** Εκεί στην ΝουΔου πόσο δύσκολο είναι να βρουν κάποιον εκπρόσωπο που να νογάει από αριθμητική; *** Αυτός που έχουν, πρόσθεσε μήλα με αχλάδια και βρήκε ότι ο Φιντέλ έφαγε τριπλάσιους αθώους από τον Πινοτσέτ. *** Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες "άντε γαμήσου". *** Πάντως, είναι ωραίο να βλέπεις κάτι λειψά στο μυαλό να ξετσουτσουνίζουν τώρα
Λίγη ζωηράδα, παιδάκι μου! Έτσι θα προκόψεις;
που πέθανε ο Φιντέλ. *** Όσο ζούσε, αυτά τα έβαζε δώδεκα-δώδεκα στο παπάρι του και τα πέρναγε στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού άβρεχα. *** Ξεφτίλισε 11 προέδρους των ΗΠΑ και θα κώλωνε στον Κωλόχαρτο; *** Βρε μαλακιστήρι Άδωνι, διέλυσες την υγεία ως υπουργός και βγήκες να κάνεις κριτική στο σύστημα υγείας τής Κούβας; *** Σαν τον Βρούτση, που διέλυσε τα εργατικά δικαιώματα αλλά κριτικάρει τον Φιντέλ; *** Πάντως, φάνηκε ότι οι κουβανοί ανάσαναν μόλις πέθανε ο Φιντέλ. *** Ούτε δυο εκατομμύρια δεν μαζεύτηκαν στην κηδεία του. *** Άρχισα την επανάσταση με 82 άτομα. Θα το ξανάκανα, και με 10 και με ακλόνητη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι. *** Tζήμερος: "Το μόνο που κατάφερε ο Τσε ήταν να αφήσει τα παιδιά του ορφανά." *** Θάνο, μιας και μιλάγαμε για κηδείες, στην δικιά σου θα γίνει της πουτάνας. *** Έτσι και ψοφολοήσεις, θα μαζευτούν χιλιάδες στο γλέντι. *** Και η ροχάλα στεφάνι, έτσι; *** Ποιος Τατσόπουλος και ποιος Σπαλιάρας... *** Τί να πιάσουν αυτοί μπροστά στον Φιντέλ που πρόλαβε και πήδηξε 35.000 γκομενάκια στις 32.977 μέρες που έζησε όλες κι όλες; *** Έτσι γαμάνε οι κομμουνιστές, ρε! *** Αυτό που ο Φιντέλ ήταν δικτάτορας επειδή κυβερνούσε δίχως εκλογές, με μπερδεύει λίγο... *** Δηλαδή, ο Χίτλερ που βγήκε καγκελλάριος με εκλογές ήταν δημοκράτης; *** Κωστέτσος: "Ο Antonio Castro Μεστην Χλιδα!Και Ο Λαός Της Κουβας Μεστην Πείνα!Κατα Ταλλα Σωτήρες!" *** Πολιτική ανάλυση σε ροζ ποπλίνα με δαντελένια τελειώματα. *** Το κάθε λέξη με κεφαλαίο είναι στην μόδα, Βασίλειε; *** Θα σου έλεγα τι να πας να κάνεις αλλά θα μου πεις "μετά χαράς!" *** Χωρίς την εξουσία, οι ιδεολογίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Με την εξουσία, σπάνια επιβιώνουν. *** Πώς σχολιάζετε το ότι ο Αλέξης ήταν ο μόνος ευρωπαίος ηγέτης που πήγε στην κηδεία τού Φιντέλ; *** Ξεφτίλα μάς έκανε, το κωλοπαίδι. *** Και μας κόστισε και τριακόσια η εκδρομή, όπως αποκάλυψε ο Πορτοσάλτες. *** Αν ψόφαγε ο Νετανιάχου, ας πούμε, ποιός θα μίλαγε για κόστος; *** A propos, Αρούλη, μήπως έχεις στοιχεία και για το πόσο κοστίζουν οι φιγούρες των αεροπλάνων στις παρελάσεις; *** Λαϊκίζω και την βρίσκω! *** Μπένυ: "Η παρουσία τού Τσίπρα στην Κούβα είναι μια ανιστόρητη φαντασίωση, η οποία θα ήταν γραφική
Τί μας κρύβουν, οι αλήτες;
εάν δεν ήταν επικίνδυνη." *** Σε καλό σου, ρε Βαγγέλη, γελάσαμε πάλι! *** Πάντως, να ξέρεις ότι θύμωσα όταν άκουσα κάποιον να σε αποκαλεί "ομιλούν αρχίδι". *** Το "ομιλούν" παραείναι καθαρεύουσα και θα μπορούσε να το παραλείψει. *** Η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο: αν σταματήσουμε να κάνουμε πεντάλ, θα πέσουμε. *** Βουλγαράκης: "4,2 δισ. η περιουσία της κόρης τού Κάστρο." *** Ποιάς από τις δυο, ρε Γιώργο; *** Πάντως, ζουν και οι δυο εδώ και χρόνια στο Μαϊάμι και βρίζουν τον πατέρα τους που τις διαολόστειλε. *** Μάλλον είπες μαλακία πάλι, ε; *** Βρε Άρη, χρόνια και χρόνια όλη η Ελλάδα σε λέει μαλάκα, τώρα πειράχτηκες που σε είπε ο Ζουράρις; *** Αν κατάλαβα καλά, κάνουμε εμπάργκο στην Κούβα επειδή δεν έχει δημοκρατία, διώκει τους αντιφρονούντες και δεν κάνει εκλογές, έτσι; *** Δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο με την Κίνα, με την οποία έχουμε ξεσκιστεί στα αλισβερίσια, ε; *** Τώρα που μου το εξηγήσατε, το κατάλαβα. *** Αυτό που καταγγέλλουν τον Φιντέλ ως δικτάτορα ο Κωλόχαρτος, ο Βορίδης, ο Τζήμερος κι ο Θανούλης, θα με ρίξει στα σκληρά. *** Η επανάσταση δεν είναι ένα στρώμα από ροδοπέταλα. Είναι μια μάχη ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν. *** Το μάθατε ότι την σκαπούλαρε ο Θανούλης, έτσι; *** Πλεύρης: "Εύχομαι υγεία ακόμη και σε αυτούς που ευχήθηκαν τον θάνατό μου." *** Εμείς να ζήσεις θέλαμε, βρε! *** Από καδρονιά θέλουμε να πας, όχι από μικρόβιο. *** Κυριάκουλας: "Στη δική μας αντίληψη, παιδεία και αγορά πρέπει να συμβαδίζουν." *** Επί τέλους, μια σωστή κουβέντα! *** Κούλη, έχω ιδέα θανατηφόρα: τις θέσεις εισακτέων για ΑΕΙ-ΤΕΙ να τις ορίζει ο ΣΕΒ! *** Έχω και λίστα
Άμα είσαι ανορθογράφος... χέστα και κουκούλωστα.
με σχολές που πρέπει να καταργηθούν επειδή δεν τις χρειάζεται η ανάπτυξη. *** Αρκετά πια με φιλόλογους, θεολόγους, ιστορικούς τέχνης και τα τοιαύτα. *** Φιγιόν: "Τα πανεπιστήμιά μας είναι εστίες μαρξισμού." *** Τώρα το πήρες χαμπάρι, ρε συ Φρανσουά; *** Από πού νομίζεις ότι βγήκαν κάτι καραμαρξιστές σαν τον Ολάντ και τον Τσίπρα; *** Από το Αμέρικαν Κόλλητζ; *** Εντός της Επανάστασης, τα πάντα. Ενάντια στην Επανάσταση, τίποτα. *** Μήπως μάθατε σε ποιο ταχυφαγείο έγινε η έκρηξη που σκότωσε την κοπέλλα; *** Κάποιο που ελέγχει η CIA πρέπει να είναι, γιατί κανένα κανάλι δεν είπε ποιο. *** Το Έβερεστ αποκλείεται! *** Δεν γίνεται να δουλεύεις σε Έβερεστ και να σε βρίσκει ο χάρος στο υπόγειο. *** Αν θυμάμαι καλά, τα Έβερεστ τα έχει η Βιβάρτια, της Μαρφίν, έτσι δεν είναι; *** Ναι αλλά για την Μαρφίν δεν λέτε τίποτε! *** Αληθεύει ότι σε κάποια νοσοκομεία ξέμειναν από φάρμακα και σταμάτησαν τις χημειοθεραπείες; *** Πάλι καλά να λέμε, που μείναμε Ευρώπη κι έχουμε τουλάχιστον Ντεπόν. *** Λυκούδης: "Το Ποτάμι διέρχεται τη σοβαρότερη κρίση από την ίδρυσή του." *** Κι εσύ, τέκνον Σπύρε; *** Σταύρακα, δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. *** Φταις κι εσύ, όμως. *** Μα, επιτρέπεται μέσα στον γενικό χαμό ολόκληρος πολιτικός αρχηγός να τουιτάρει ότι έφαγε ωραίους γίγαντες με σπανάκι, μη χέσω; *** Με ποιά ηθική μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα οι ηγέτες των ΗΠΑ, μιας χώρας όπου υπάρχουν εκατομμυριούχοι και ζητιάνοι; *** Στενοχωρηθήκατε κι εσείς που ο βασιλιάς μας μπήκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό, έτσι; *** Άτιμο 2016... τα καλύτερα παιδιά μάς παίρνεις. *** Ευτυχώς, ο κόντες των Χανίων συνεχίζει απτόητος. *** Αυτός κι ο Κίσσιντζερ. *** Εσείς θα πάτε αύριο στο Santa Run; *** Τι
Ευτυχισμένα χρόνια
όχι; *** Πάμε να καθιερώσουμε καινούργια παπαριά από τις ΗΠΑ και θα λείπετε; *** Θα κλείσει το κέντρο της Αθήνας και θα ξαμοληθούν στην πιλάλα ένα τσούρμο μαλάκες ντυμένοι αηΚοκακόλες, σας λέω. *** Μεγάλο ιβέντ! *** Συγγνώμη, παλιά τα κουνούπια δεν ήσαν αποδημητικά; *** Εγώ γιατί θυμάμαι ότι κάποτε εξαφανίζονταν μαζί με τα χελιδόνια; *** Εφέτος, κατά πώς το βλέπω, θα φάμε την γαλοπούλα πασαλειμένοι με Αουτάν. ***Αυτός που θέλει να συμβάλει στην παγκόσμια ευτυχία, πρέπει να αδιαφορήσει για το κοντινό του περιβάλλον. *** Σήμερα, το ιστολόγιο κλείνει μια βδομάδα με θέματα -λιγώτερο ή περισσότερο- σχετικά με τον θάνατο του Φιντέλ και σας θυμίζει μερικά από τα λόγια του. *** Στο ίδιο πνεύμα και το σημερινό φωτο-κουίζ, με έναν 14χρονο Φιντέλ σε μια φωτογραφία τού 1940. *** Η τελευταία φωτογραφία τραβήχτηκε το 1958 κάπου στην Σιέρρα Μάδρε και διασώζει όλη την ηγετική ομάδα τού επαναστατικού στρατού. *** Από αριστερά: Γκυγιέρμο Γκαρσία, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Ουνιβέρσο Σάντσες, Ραούλ Κάστρο (γονατιστός), Φιντέλ, Κρεσέντιο Πέρες, Τζόρτζ Σότους, Χουάν Αλμέιδα. *** Υπό τους ήχους ενός από τα σημαντικώτερα άλμπουμ των 90's θα κλείσω για σήμερα. *** Και καθώς από το πικάπ ξεχύνονται οι μελωδίες τού "Buena Vista Social Club", σας χαιρετώ και σας εύχομαι να περάσετε ένα πολύ όμορφο σαββατοκύριακο. *** Socialismo o muerte, patria o muerte. Venceremos! ***