To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

29 Σεπτεμβρίου 2016

Οι καθαροί και οι ρυπαροί της Ευρώπης

Είναι κοινό μυστικό ότι ο μεγαλύτερος περιβαλλοντικός κίνδυνος για την υγεία των κατοίκων των αναπτυγμένων χωρών είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση. Κι αυτό επειδή οι ατμοσφαιρικοί ρύποι δεν περιορίζονται από σύνορα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Περιβάλλοντος (European Environment Agency - EAA), η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για 400.000 πρόωρους θανάτους ετησίως στην Ευρώπη, συμβάλλοντας καθοριστικά τόσο στην εμφάνιση και επιδείνωση σοβαρών ασθενειών (καρδιακές παθήσεις, πνευμονικές παθήσεις, καρκίνος κλπ) όσο και στην μόλυνση των υδάτων, του εδάφους, της χλωρίδας και της πανίδας.

Σε μια προσπάθεια να ελεγχθεί αυτό το πρόβλημα, η Ε.Ε. έχει εκδώσει οδηγία που ορίζει τα Εθνικά Ανώτατα Όρια Εκπομπών Αερίων Ρύπων (National Emission Ceilings Directive - NECD), η οποία από το 2010 υποχρεώνει όλα τα κράτη-μέλη να παίρνουν τα κατά την κρίση τους κατάλληλα μέτρα ώστε οι αέριοι ρύποι που εκπέμπουν να μην υπερβαίνουν τα ανώτατα όρια. Πρόσφατα, η ΕΑΑ έδωσε στην δημοσιότητα στοιχεία της περιόδου 2010-2014 σχετικά με την εφαρμογή τής NECD σε όλες τις χώρες τής Ε.Ε.. Σας προκαλώ, πριν δείτε τον παρακάτω πίνακα, να προσπαθήσετε να μαντέψετε ποια χώρα ρυπαίνει περισσότερο, αρνούμενη επιδεικτικά να συμμορφωθεί προς την NECD.


Παρένθεση: Ο πίνακας δείχνει την ετήσια συμμόρφωση (v) ή μη (x) όλων των χωρών ως προς την τήρηση των ανώτατων ορίων εκπομπών τεσσάρων ρύπων: των οξειδίων του αζώτου (NOx), των πτητικών οργανικών ενώσεων πλην μεθανίου (NMVOCs), του διοξειδίου του θείου (SO2) και της αμμωνίας (NH3). Κλείνει η παρένθεση.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τα "μπατίρια" της Ευρώπης (Ελλάδα, Βουλγαρία, Πορτογαλία, Λιθουανία, Εσθονία, Λετονία, Σλοβακία κλπ) έσπευσαν να συμμορφωθούν είτε από την πρώτη στιγμή είτε στην πορεία. Φυσικά, το κόστος αυτής της συμμόρφωσης πληρώθηκε αδρά από τους πολίτες αυτών των χωρών, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας μας ρίχνοντας μια ματιά σε έναν λογαριασμό τής ΔΕΗ. Αντίθετα, κάποιοι ευγενείς (δανοί, αυστριακοί, κατωχωρίτες κλπ) μάλλον δεν πολυνοιάζονται ούτε για το περιβάλλον ούτε για τις ευρωοδηγίες. Και πάνω από όλους, οι ευγενέστεροι όλων, οι αυστηροί αφέντες τής Ευρώπης, οι υποδειγματικοί ευρωπαίοι, οι γερμανοί, οι οποίοι αναδεικνύονται σε πρωταθλητές τής ρύπανσης. Όπως φαίνεται στον πίνακα, η Γερμανία είναι η μόνη χώρα που επί πέντε συνεχόμενα χρόνια ξεπερνάει τα ανώτατα όρια τριών από τους τέσσερις παρακολουθούμενους ρύπους!

Τα παραπάνω στοιχεία περί Γερμανίας είναι μάλλον εξοργιστικά. Η αλήθεια είναι ότι οι γερμανοί φορολογούμενοι έχουν βάλει βαθειά το χέρι στην τσέπη για να... προστατεύσουν το περιβάλλον. Μη ξεχνάμε ότι εδώ και δεκαπέντε χρόνια οι γερμανοί πρωτοστατούν στις επενδύσεις για "πράσινη ενέργεια", ξοδεύοντας τεράστια ποσά για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και αιολικών πηγών. Στόχος τους υποτίθεται πως ήταν η μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, αλλά, τελικά, αντί για μείωση κατέγραψε αύξηση! Παράλληλα, κατέγραψαν αύξηση και τα οξείδια του αζώτου, ας είναι καλά οι πετρελαιοκινητήρες τής Φολκσβάγκεν.

Τότε, λοιπόν, γιατί η Γερμανία κόπτεται υπέρ της "πράσινης ενέργειας" και γιατί δεν πιάνουν τόπο οι "πράσινες επενδύσεις" της; Η απάντηση είναι απλούστατη: επειδή όλη αυτή η "πράσινη πρεμούρα" δεν είχε ως στόχο την προστασία τού περιβάλλοντος αλλά την ανἀπτυξη ενός εξαιρετικά κερδοφόρου κλάδου τής βιομηχανίας της. Τα φωτοβολταϊκά πάνελ, οι ανεμογεννήτριες και τα παρελκόμενά τους (από συσσωρευτές και γεννήτριες μέχρι καλώδια και βίδες) έχουν γίνει αντικείμενο όχι μόνο κολοσσών σαν την Ζήμενς αλλά και εκατοντάδων άλλων μικρότερων μονάδων. Όλες αυτές οι βιομηχανίες πρέπει κάπου να πουλήσουν τα προϊόντα τους, οπότε η γερμανική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να πατρονάρει το πράσινο παραμύθι. Στο μεταξύ, εμείς πληρώνουμε μεν αλλά μπορούμε να καμαρώνουμε ότι ανήκουμε στους καθαρούς της Ευρώπης ενώ οι γερμανοί στους ρυπαρούς...


Το θέμα τής πολιτικής και οικονομικής εκμετάλλευσης των ρύπων σηκώνει πολλή κουβέντα και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, που είναι αδύνατο να στριμωχτούν σε ένα ιστολογικό σημείωμα. Για σήμερα, λέω να κλείσω με μια μικρή ιστοριούλα:

Αν σας ρωτήσουν ποτέ ποια χώρα εγκατέστησε το πρώτο αιολικό πάρκο στην Ευρώπη, απαντήστε με περηφάνια: η Ελλάδα! Και το έκανε πολύ πριν αρχίσει να μιλάει ο Γιωργάκης Παπανδρέου για "πράσινες επενδύσεις". Ήταν το -μακρυνό πια- 1982, επί ημερών Ανδρέα Παπανδρέου, όταν η ΔΕΗ κατασκεύαζε στην Κύθνο αυτό που είπαμε πριν, δηλαδή το πρώτο αιολικό πάρκο της Ευρώπης. Κι από τότε, σιγά-σιγά, οι ραχούλες κι οι κορφούλες αυτού του τόπου γέμισαν ανεμογεννήτριες. Και νιώσαμε πολύ όμορφα όντας πρωτοπόροι.

"Ειδυλλιακό" σεληνιακό τοπίο στα νότια του νομού Ρεθύμνης

Μόνο που δυο πράγματα είναι αναπόφευκτα σε τούτη την πλάση: η φθορά και η εξέλιξη. Παναπεί, όσες ανεμογεννήτριες στήθηκαν την προηγούμενη χιλιετία, έχουν φάει πλέον τα ψωμιά τους και είναι ώρα να αντικατασταθούν. Έλα, όμως, που κοντά στο κόστος των καινούργιων γεννητριών πρέπει να πληρώσουμε και το κόστος ξηλώματος των παλιών! Κι αφού οι παλιές γεννήτριες δεν κατεβαίνουν μόνες τους να πάνε στα σκουπίδια, πρέπει κάποιοι να τις ξηλώσουν, να τις διαλύσουν, να τις κουβαλήσουν... Φυσικά, αυτοί οι κάποιοι δεν θα τα κάνουν όλα τούτα για την ψυχή τής μάνας τους. Χρεώνουν τριάντα χιλιάρικα για την κάθε γεννήτρια. Ελπίζω να μη με ρωτήσετε σε ποιανού τις πλάτες μετακυλίεται αυτό το κόστος.

Και τώρα, το κερασάκι. Στα τριάντα χιλιάρικα που αναφέραμε, δεν περιλαμβάνεται το κόστος ξηλώματος των τσιμεντένιων βάσεων και το κόστος αποκατάστασης του εδάφους. Τα αποτελέσματα φαίνονται στην παραπάνω φωτογραφία.

-------------------------------------------------
Σημείωση: Η ιδέα του παραπάνω κειμένου βασίστηκε σε παλιότερες αναρτήσεις τού ιστολογίου "Λιγνίτης: ο δικός μας μαύρος χρυσός".

28 Σεπτεμβρίου 2016

Προς ένα Πλανητικό Καθεστώς (;)

"Πράγματι, έχει διαπιστωθεί ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν αναγκαστικοί νόμοι ελέγχου τού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και νόμων που να καθιστούν υποχρεωτική την έκτρωση, αν η κρίση πληθυσμού γίνει αρκετά σοβαρή ώστε να θέτει σε κίνδυνο την κοινωνία. (...) Τα πιο πειστικά επιχειρήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να δικαιολογήσουν την κρατική ρύθμιση της αναπαραγωγής βασίζονται στην ταχεία αύξηση του πληθυσμού σε σχέση με την ικανότητα των περιβαλλοντικών και κοινωνικών συστημάτων να εξουδετερώσουν τις σχετικές επιπτώσεις. Για την παροχή υψηλής ποιότητας ζωής για όλους, πρέπει να υπάρχουν λιγώτεροι άνθρωποι. Αλλά υπάρχουν και άλλοι σοβαροί λόγοι που υποστηρίζουν την επιβολή νομοθεσίας για την ρύθμιση της αναπαραγωγής".

Μπαράκ Ομπάμα και Τζον Χόλντρεν συζητούν στο οβάλ γραφείο τού Λευκού Οίκου
Πώς σας φαίνεται το παραπάνω απόσπασμα; Προέρχεται από ένα βιβλίο με τίτλο "Οικο-Επιστήμη: Πληθυσμός, Πόροι, Περιβάλλον",  το οποίο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1978. Συγγραφείς του είναι οι Πωλ και Ανν Έλριτς και ο Τζον Χόλντρεν. Θα μου πείτε ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να γράφει όποια ανοησία θέλει. Όμως, ίσως να ανησυχήσετε κάπως αν σας πω ότι ο Χόλντρεν ήταν σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον σε όλη την διάρκεια της προεδρικής θητείας εκείνου. Κι αν προσθέσω ότι τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του παραπάνω βιβλίου, ο Μπαράκ Ομπάμα διόρισε τον Χόλντρεν διευθυντή τού Λευκού Οίκου σε θέματα επιστήμης και τεχνολογίας, μάλλον θα συμφωνήσετε ότι τα πράγματα σοβαρεύουν.

Βέβαια, όσο κι αν έψαξα το ογκωδέστατο (1052 σελίδες) βιβλίο, δεν βρήκα κάποια υπόδειξη ή πρόταση για το βάσει ποιας επιστημονικής μεθόδου θα αποφασιστεί πόσος πρέπει να ο πληθυσμός μιας χώρας ή και ολόκληρου του πλανήτη. Όπως δεν βρήκα κάποια ριζοσπαστική πρόταση για το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει μια νομοθεσία περί ελέγχου τού πληθυσμού, εκτός από την απαγόρευση να αποκτούν τα ζευγάρια περισσότερα από δυο παιδιά. Αντίθετα, βρήκα κάποιες ιδέες που θα βοηθούσαν αυτόν τον έλεγχο, όπως π.χ. η πρόταση στην σελίδα 788, της οποίας πάντως αναγνωρίζεται η δυσκολία στην εφαρμογή: "Η πρόσθεση στειρωτικού στο πόσιμο νερό ή σε βασικά είδη διατροφής είναι μια πρόταση που φαίνεται να τρομάζει τους ανθρώπους περισσότερο από ό,τι οι περισσότερες προτάσεις για ακούσιο έλεγχο της γονιμότητας. Πράγματι, αυτό θα βάλει κάποια πολύ δύσκολα πολιτικά, νομικά και κοινωνικά ερωτήματα, για να μη μιλήσουμε για τα τεχνικά προβλήματα".

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο "Προς ένα πλανητικό καθεστώς". Ο Χόλντρεν ξεκινάει από μια απλοϊκή σκέψη: αφού ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στην θάλασσα δίχως να σκέφτεται την ζημιά που προκαλεί στο περιβάλλον, η καλύτερη λύση θα ήταν η καθιέρωση παγκοσμίως ενός "Δικαίου της Θάλασσας", υπό την εποπτεία του ΟΗΕ και των διαφόρων οργάνων του. Στην συνέχεια, επεκτείνει αυτή την σκέψη: αφού μπουν με επιτυχία οι κανόνες για την θάλασσα, μπορούμε να προχωρήσουμε σε ένα "Δίκαιο της Ατμόσφαιρας", που θα εποπτεύει την ατμοσφαιρική ρύπανση. Και ολοκληρώνει την σκέψη του: αν όλα πάνε καλά, ίσως αυτά τα όργανα να μπορέσουν να εξελιχθούν σε ένα Πλανητικό Καθεστώς. Τί σημαίνουν όλα αυτά; Εξηγεί ο ίδιος ο Χόλντρεν (η υπογράμμιση δική του):

"Ένα τέτοιο ολοκληρωμένο Πλανητικό Καθεστώς θα μπορούσε να ελέγχει την ανάπτυξη, διαχείριση, συντήρηση και διανομή όλων των φυσικών πόρων, ανανεώσιμων ή μη, τουλάχιστον στον βαθμό που υπάρχουν διεθνείς επιπτώσεις. Έτσι, το Καθεστώς θα μπορούσε να έχει την εξουσία να ελέγχει τη ρύπανση όχι μόνο στην ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς αλλά και σε υδάτινα συστήματα του γλυκού νερού, όπως ποτάμια και λίμνες που διασχίζουν διεθνή σύνορα ή χύνονται στους ωκεανούς. Το Καθεστώς θα μπορούσε επίσης να είναι μια λογική κεντρική υπηρεσία που θα ρυθμίζει όλο το διεθνές εμπόριο, ίσως συμπεριλαμβανομένων της βοήθειας από αναπτυγμένες χώρες προς τις λιγώτερο αναπτυγμένες και όλων των τροφίμων της διεθνούς αγοράς.

Το Πλανητικό Καθεστώς θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη για τον καθορισμό τού βέλτιστου πληθυσμού τού κόσμου και κάθε περιοχής (...) Ο έλεγχος του πληθυσμού θα μπορούσε να παραμείνει στην αρμοδιότητα της κάθε κυβέρνησης αλλά το Καθεστώς θα πρέπει να έχει κάποια ισχύ για να επιβάλλει τα συμφωνηθέντα όρια. Όπως με το Δίκαιο της Θάλασσας και άλλες διεθνείς συμφωνίες, όλες οι συμφωνίες για τη ρύθμιση του πληθυσμού, των πόρων και της ρύπανσης θα πρέπει να υπόκεινται σε αναθεώρηση και τροποποίηση σύμφωνα με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Το Πλανητικό Καθεστώς μπορεί να έχει το πλεονέκτημα σε σχέση με προηγούμενα προτεινόμενα καθεστώτα παγκόσμιας διακυβέρνησης στο να μην έχει κυρίως πολιτική έμφαση - ακόμα κι αν η πολιτική αναπόφευκτα θα είναι ένα μέρος όλων των συζητήσεων, σιωπηρά ή ρητά. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι από τους τομείς που θα ελέγχει το Καθεστώς, σήμερα ρυθμίζονται ή ελέγχονται από τα έθνη ή οποιονδήποτε άλλο, η καθιέρωση του Καθεστώτος θα συνεπαγόταν λίγο-πολύ παράδοση της εθνικής κυριαρχίας. Παρά ταύτα, θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά στην καταστολή των διεθνών συγκρούσεων απλώς και μόνο επειδή η παγκόσμια αλληλοσύνδεση περιβάλλοντος - πόρων δεν θα επέτρεπε μια τέτοια ξεπερασμένη πολυτέλεια"
.

Δείγματα των αντιδράσεων που προκάλεσε στο διαδίκτυο ο διορισμός τού Χόλντρεν από τον Ομπάμα

Δεν ξέρω σε πόσων από σας το μυαλό περνούν αυτή την στιγμή οργουελικές εικόνες μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που, απαλλαγμένη από τα δεσμά και τα βαρίδια τής δημοκρατίας, θα φροντίζει για το καλό όλων μας, χωρίς εμείς να χρειάζεται να ανησυχούμε για ο,τιδήποτε. Όμως, ας τα έχουμε όλα τούτα υπ' όψη μας την επόμενη φορά που η παρέα θα μας πιέσει να τοποθετηθούμε ως προς το αν είναι καλύτερα για μας να εκλεγεί η Χίλλαρυ αντί του Τραμπ, για το αν ο Ομπάμα ήταν καλύτερος πρόεδρος από εκείνον τον ανεκδιήγητο Βλάκα προκάτοχό του ή για το αν και πόσο είναι ωφέλιμοι οι διάφοροι καπιταλιστικοί οργανισμοί τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΝΑΤΟ κλπ.


-------------------------------------------
Σημείωση: Αφορμή για να ανακαλύψω το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι, στάθηκε ένα κείμενο που διάβασα στο διαδίκτυο κατά την διάρκεια των διακοπών του Αυγούστου. Ζητώ συγγνώμη που δεν σημείωσα την διεύθυνση εκείνης της ιστοσελίδας για να την αναφέρω.

27 Σεπτεμβρίου 2016

Τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα

[Σαν σήμερα πριν 75 χρόνια, στις 27 Σεπτεμβρίου 1941, ιδρύεται στην κατεχόμενη Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, το ΕΑΜ. Έναν χρόνο αργότερα, κυκλοφορεί ένα βιβλιαράκι με τον εύγλωττο τίτλο "Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο", γραμμένο από τον μεγάλο διανοητή Δημήτρη Γληνό. Αντί άλλου επετειακού κειμένου, από εκείνο το μνημειώδες έργο επιλέγω να αντιγράψω εδώ (σε μονοτονικό αλλά τηρώντας πιστά την σύνταξη, τις υπογραμμίσεις και την ορθογραφία τού πρωτοτύπου) το δεύτερο κεφάλαιό του με τίτλο "Οι προδότες και τα τσακάλια". Ξέροντας ότι προκαταλαμβάνω τον αναγνώστη, παραδέχομαι εκ προοιμίου ότι κατά την αντιγραφή δεν μπόρεσα να αποφύγω αλλεπάλληλους νοητικούς παραλληλισμούς με την σημερινή κατάσταση.] 


Όταν ο Χίτλερ επροετοίμαζε στα κρυφά τα εγληματικά του σχέδια για την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών λαών, συζητώντας κάποιαν ημέρα μ' ένα φίλο του που τον ερωτούσε με ποιον τρόπο θα νικήσει την εσωτερική αντίσταση των λαών και θα την παραλύσει, είπε με την συνειθισμένη του ξετσιπωσιά: "Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους". Και η πρόβλεψή του αυτή επραγματοποιήθηκε δυστυχώς. Γιατί σ' όλες τις χώρες βρέθηκαν οι διάφοροι Λαβάλ και Κουΐσλιγκ για να προδώσουνε τον τόπο τους. Έτσι και στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά στους καταχτητές τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα.

Έτρεξαν πρώτα-πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι, στρατηγοί απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώχτες. Με την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες, φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη τής προδοσιάς, να κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ' όλα τα άτιμα κακουργήματα των καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό πως αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένισή του και από τη σκλαβιά του. Ένας υπουργός είχε κάποτε την αναισχυντία να πει σε φίλους του που τον ρωτήσανε πώς μένει στην κυβέρνηση αφού ο λαός πεθαίνει στους δρόμους από την πείνα: "Εγώ έχω το αυτοκίνητό μου. Καλά τρώγω και πίνω. Ο λαός, που ήθελε πόλεμο, ας βγάλει τώρα τα μάτια του".

Αλ. Δελμούζος, Δημ. Γληνός, Μ. Τριανταφυλλίδης (1915)
Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες τού λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά. Αυτοί κρύβουν από το λαό πως η Μακεδονία και η Θράκη κατακυρώθηκαν στους Βούλγαρους φασίστες και ρημάζεται απ' αυτούς, πως την Ήπειρο την προορίζουν για την Ιταλική Αλβανία, πως τα Εφτάνησα και τις Κυκλάδες τις προσαρτήσανε κιόλας οι Ιταλοί.  Αυτοί κρύβουν απ' το λαό τις σφαγές, τις λεηλασίες, την πυρπόληση των χωριών, τις χιλιάδες τους φόνους, τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τους σκοτωμούς των ομήρων. Αυτοί συγκεντρώνουν και δεσμεύουνε τα προϊόντα μας για να τα βρίσκουν έτοιμα να τα λεηλατούν οι ξένοι, αυτοί κρύβουν από το λαό πως εμείς χρηματοδοτούμε και τροφοδοτούμε την εκστρατεία τής Λιβύης. Αυτοί ετοιμάζονται να μας επιστρατέψουνε κιόλας, να μας βάλουνε να σκάβουμε δρόμους στο ανατολικό μέτωπο ή κάπου αλλού και να στείλουνε τα παιδιά μας να πεθάνουνε στις παγωμένες ρούσσικες στέππες, πολεμώντας κατά των απελευθερωτών μας.

Γύρω από αυτά τα φιλόδοξα και ιδιοτελή "καθάρματα" -τον τίτλο τον τιμητικό τους τον έδωκε βλέπετε ο ίδιος ο πάτρωνάς τους- οργιάζουνε πάνω στο πτώμα τής δυστυχισμένης Ελλάδος, ρουσφετολογούν, επιδιώκουν αξιώματα, θέσεις και πηγές πλουτισμού ένα πλήθος από άλλα καθάρματα. Πρώτα-πρώτα οι "Γερμανόφιλοι", οι "Ιταλόφιλοι" οι "εκ πεποιθήσεως φασισταί και εθνικοσοσιαλισταί", οι Γιοκαρίνηδες, οι Βλαβιανοί και οι Παμπουκάδες και οι Λοτίτσηδες και οι Τραυλοί, που άμα τους πεις να πάνε, λοιπόν, οι ίδιοι ως εθελοντές στο ρούσσικο μέτωπο για να πολεμήσουνε για "τας πεποιθήσεις των" παθαίνουν αγιάτρευτη μουγκαμάρα. Και γύρω από τους αρχιπροδότες Τσολάκογλους έχουνε συγκροτήσει τις συμμορίες τους τα "τσακάλια", όλοι οι ασυνείδητοι μεγαλοκαρχαρίες των θολών νερών, οι σπεκουλάντηδες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εργολάβοι, οι μεσάζοντες, οι "οικονομικώς συνεργαζόμενοι μετά των αρχών κατοχής". Τα διακόσια δισεκατομμύρια δραχμές που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν εβγήκαν όξω από τον τόπο μας. Είναι εδώ μέσα. Ποιός τα έχει; Πού πήγαν; Μα από τα χέρια αυτών πέρασαν. Μετατράπηκαν σε πολυκατοικίες, σε πλούσια χτήματα, σε βίλλες, σε διαμαντικά, σε μπριλλάντια, σε χρυσές λίρες, σε έπιπλα, σε μπιμπελό, σε γουναρικά, σε χαλιά που σωριάζονται στα σπίτια τους. Ό,τι πουλάει ο καθένας από μας για να φτωχοζήσει, το ρολόι του, το χαλί του, τη βέρα του, το κόσμημα της γυναίκας του, την εικόνα, όλα πέρασαν στα χέρια των τσακαλιών. Αυτοί κάνουν όλες τις μεγάλες βρώμικες επιχειρήσεις σε συνεργασία με υπουργούς και ξένους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί δημιουργοί τής μαύρης αγοράς και όχι ο φτωχός μεταπωλητής, που προσπαθεί να ζήσει την οικογένειά του πουλώντας πέντε οκάδες τομάτες ή τρεις οκάδες μαρίδα. Και όμως η κυβέρνηση κυνηγάει ετούτους εδώ τους φτωχούς βιοπαλαιστές, και κανένα, μα κανένα "τσακάλι" δεν ετόλμησε να θίξει. Μα πώς να το θίξει; Είναι κοινοί συμμορίτες μαζί τους και τρώνε κάθε μέρα στα πλούσια τραπέζια τους. Οι προδότες και τα τσακάλια άνοιξαν δρόμο στην ηθική εξαχρείωση. Και ξεφύτρωσαν έτσι όλα τα συχαμερά και βρωμερά σκουλήκια τής ηθικής εξαχρείωσης: οι φραγκολεβαντίνοι και οι ντόπιοι χαφιέδες και καταδότες που επλημμύρισαν τα γραφεία τής Γκεσταπό και των καραμπινιέρων με καταγγελίες και συκοφαντίες εναντίον πλήθους κόσμου. Αυτοί άνοιξαν το δρόμο τής άτιμης προδοσιάς που λυμαίνεται κάθε πολιτεία και κάθε χωριό τής Ελλάδος. Τα εγκληματικά χέρια των ξένων τα οδηγουν άτιμοι χαφιέδες και προδότες για να βρίσκουνε παντού και να χτυπάνε κάθε ¨Ελληνα πατριώτη, για να εκβιάζουνε, για να βασανίζουνε και να εξορίζουνε, να σκοτώνουνε. Αυτοί οι άτιμοι χαφιέδες και προδότες έδωκαν το παράδειγμα της "συνεργασίας" των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας με τη Γκεσταπό και τους καραμπινιέρους.

Ο θάνατος του Γληνού στην ΚομΕπ (1/1944)
Και τέλος, αυτοί άνοιξαν το δρόμο για την εκπόρνεψη των γυναικών, που πήρε τέτοια καταπληχτική και αναπάντεχη έχταση στον τόπο μας. Πού είναι τα "πατροπαράδοτα ελληνικά ήθη και έθιμα"; Σε πολιτείες και χωριά τριγυρνάν οι ξένοι στρατιώτες αγκαλιασμένοι με τις γυναίκες μας, τις κόρες μας, τις αδερφάδες μας. Από τα μεγαλόσπιτα που χορεύουν και πίνουν σαμπάνιες και οργιάζουν οι μεταξοφορεμένες κυράδες με ξένους αξιωματικούς, ως τα χωρικά σπίτια που μπαινοβγαίνουνε φανερά οι ξένοι αγαπητικοί. Μπροστά στα μάτια μας είναι ακόμη οι ανάπηροι του πολέμου, με κομμένα χέρια και πόδια, οι τραυματίες, οι σακάτηδες. Ακόμα δεν έβγαλαν τα μαύρα οι χήρες και τα ορφανά τού πολέμου. Κι οι φονιάδες τους γυρίζουν αγκαλιά με τις γυναίκες μας και τις αδερφές μας.

Και έτσι εγέμισαν οι πολιτείες και τα χωριά μας από αρρώστιες αφροδίσιες. Έτσι δώδεκα χρονών κορίτσια είναι γιομάτα σύφιλη. Και κοντά σε όλες τις άλλες πληγές τού εκφυλισμού μπαίνει ακόμα και τούτη εδώ, ο εκφυλισμός από τη σύφιλη!

Και όλ' αυτά τα βλέπουν οι προδότες και τα τσακάλια με ήσυχη συνείδηση και χαρούμενο μάτι και το λένε κιόλας φανερά: "Ας βαστάξει όσο μπορεί ετούτο το πανηγύρι. Εμείς πλουτίζουμε, εμείς καλοπερνάμε. Ευλογημένη η νέα τάξη των πραγμάτων". "Ευλογημένη η νέα τάξη των πραγμάτων", είχε την αναισχυντία να το πει αυτό ο Tσολάκογλου στη θεσσαλία και στην κρήτη, ανάμεσα στα καπνισμένα ερείπια από χωριά και πολιτείες, ανάμεσα στα κουφάρια των χιλιάδων αδικοσκοτωμένων, ανάμεσα στους αποσκελετωμένους από την πείνα πολίτες. Μα τα είπε ωχυρωμένος πίσω από τις γερμανικές ξιφολόγχες και τα πολυβόλα.

Να ιδούμε τι θα πει κι αυτός κι όλοι οι προδότες και τα τσακάλια, όταν οι ξιφολόγχες των ξένων και τα πολυβόλα τους και τα αεροπλάνα τους δεν θα είναι πια στον τόπο μας. Γι' αυτό, λοιπόν, και τούτοι όλοι εύχονται να μείνουνε πάντα εδώ. Η σκλαβιά να γίνει το μόνιμο καθεστώς τής Ελληνικής γης.

26 Σεπτεμβρίου 2016

Ποια "συμφωνία" και ποια "αλήθεια";

Η Γραμματεία προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας κυκλοφόρησε τον Απρίλιο ένα έντυπο με τίτλο "Συμφωνία Αλήθειας", όπου παρουσιάζεται το πρόγραμμα το οποίο θα εφαρμόσει το κόμμα όταν και αν επανέλθει στην κυβέρνηση. Τα βασικά και τα πιο "πιασάρικα" σημεία αυτού του προγράμματος παρουσίασε ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος πριν λίγες μέρες, από την Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της Διεθνούς Εκθέσεως.

Τόσο στην συνέντευξή του όσο και στην ομιλία του, ο κ. Μητσοτάκης έδωσε και ορισμένα αναλυτικά στοιχεία αλλά και αρκετές επεξηγήσεις, ώστε να γίνουν πιο κατανοητά όσα εν περιλήψει παρουσιάζει η "Συμφωνία Αλήθειας". Αφήνοντας κατά μέρος τις αστειότητες του προγράμματος (π.χ. αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας μέσω κινήτρων σε ξένους συνταξιούχους να αγοράσουν σπίτι στην Ελλάδα, κατ' οίκον διανομή φαρμάκων σε ασθενείς απομακρυσμένων περιοχών ή με κινητικά προβλήματα κλπ) και τις αναμενόμενες νεοφιλελεύθερες εμμονές τού προέδρου και της περί αυτόν ομάδας (π.χ. εισαγωγή της επιχειρηματικότητας στα σχολεία, πλήρης ιδιωτικοποίηση των μουσείων, παράδοση της διαχείρισης απορριμμάτων στους ιδιώτες εργολάβους κλπ), ας πάμε να δούμε μερικά από τα "πιασάρικα" σημεία, τα οποία ανέλυσε ο κ. Μητσοτάκης:


(α) Μείωση όλων των φορολογικών συντελεστών για να ανασάνει η οικονομία. Μεταξύ άλλων, θα μειωθούν ο ΕνΦΙΑ κατά 30% (σε δυο δόσεις), ο συντελεστής φορολογίας των επιχειρήσεων από 29% σε 20% (σε δυο δόσεις επίσης και με προοπτική για περαιτέρω μείωση) και ο ΦΠΑ στους σπόρους και τα λιπάσματα από 24% σε 13% ενώ θα καταργηθεί και ο ειδικός φόρος στο κρασί. Βέβαια, όλα αυτά θα δημιουργήσουν στα έσοδα μια τρύπα βάθους δυο δισ. ευρώ περίπου αλλά ο κ. Μητσοτάκης δεν ανησυχεί διότι θα κλείσει αυτήν την τρύπα πατάσσοντας την φοροδιαφυγή. Πώς είναι τόσο σίγουρος ο κ. Μητσοτάκης ότι θα πατάξει την φοροδιαφυγή ενώ κανένας μέχρι τώρα δεν το κατάφερε; Απλούστατα, όλες οι πληρωμές θα γίνονται πλέον ηλεκτρονικά, άρα δεν πρόκειται να ξαναπουληθεί σουβλάκι δίχως απόδειξη. Κι όπως έχουμε τονίσει κατ' επανάληψη σε τούτο το ιστολόγιο, την μεγαλύτερη ευθύνη για τα οικονομικά δεινά αυτού του τόπου έχουν οι τυροπιτάδες και οι σουβλατζήδες.

(β) Εφαρμογή αυτοποιημένου συστήματος αξιολόγησης δημοσίων δαπανών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, "στόχος είναι να ελεγχθούν τα κέντρα κόστους του δημοσίου και να αξιολογηθούν ουσιαστικά οι δημόσιες δαπάνες, ώστε ο περιορισμός τους να βασίζεται σε μια σύγχρονη, επιστημονική προσέγγιση". Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι οι ήδη μειωμένες δημόσιες δαπάνες (για υγεία, παιδεία, κοινωνικές παροχές κλπ) θα μειωθούν ακόμη περισσότερο, απελευθερώνοντας περισσότερο "ζωτικό χώρο" για ιδιωτική πρωτοβουλία. Και σε ακόμη πιο απλά ελληνικά, αν σήμερα πηγαίνουμε στο νοσοκομείο παίρνοντας μαζί μας γάζες και καθετήρες, αύριο που θα πηγαίνουμε σε μια δημόσια υπηρεσία για μια βεβαίωση θα πρέπει να έχουμε μαζί μας χαρτί, στυλό και μελάνι για την σφραγίδα που θα πρέπει να βάλει ο υπάλληλος.

(γ) Η μείωση των δαπανών θεωρείται απαραίτητη "ώστε να έχουμε τον αναγκαίο δημοσιονομικό εξορθολογισμό". Ο κ. Μητσοτάκης διευκρίνησε ότι ένας τέτοιος "εξορθολογισμός" στις λειτουργικές δαπάνες των ΔΕΚΟ και των Νομικών Προσώπων του δημοσίου μπορεί να εξοικονομήσει 400 εκατομμύρια τον χρόνο. Έτσι, ξεκάρφωτο, το νούμερο αυτό δεν ακούγεται άσχημο αλλά θα ήταν σίγουρα ανατριχιαστικό αν ο κ. Μητσοτάκης συμπλήρωνε ότι αυτές οι δαπάνες ανέρχονται σήμερα σε 900 εκατομμύρια περίπου. Δηλαδή, για να "εξορθολογιστούν" οι ήδη ξεχαρβαλωμένες δημόσιες υπηρεσίες, πρέπει να μειωθούν τα κονδύλια που τις αφορούν περίπου στο μισό!

(δ) Η βελτίωση της κατάστασης απαιτεί αξιοκρατία και αυτή θα επιτευχθεί "με συνεχή αξιολόγηση όλων των δομών του κράτους". Η εμμονή τού προέδρου της Ν.Δ. με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων είναι γνωστή από την εποχή που ήταν υπουργός διοικητικής μεταρρύθμισης (ή, όπως τον έλεγε ο λαός, "υπουργός απολύσεων" ). Μόνο που είναι αστείο να μιλάμε για "δομές του κράτους" και να δείχνουμε τους απλούς υπαλλήλους. Αυτοί είναι απλά εξαρτήματα αυτών των δομών, οι βίδες και τα γρανάζια του. Σε ένα σύστημα όπου οι πολιτικές επιλογές χαράσσονται από τα περίφημα "διαπλεκόμενα συμφέροντα", με την αγαστή συνεργασία πολιτικών και επειχειρηματιών, σε ένα ασφυκτικό ευρωενωσιακό πλαίσιο, το να εντοπίζουμε πρόβλημα "αξιο-κρατίας" όχι στους κρατούντες αλλά στους "κρατούμενους" ίσως να ξεπερνάει τα όρια της αστειότητας και να καταντάει προστυχιά.

(ε) Εκείνο που παραμένει ακατανόητο είναι η διαβεβαίωση του κ. Μητσοτάκη ότι θα μειώσει κατά 140 εκατ. ευρώ τις δαπάνες που πληρώνουμε για τόκους των εντόκων γραμματίων τού δημοσίου. Αναρωτιέμαι πώς θα το κάνει αυτό ο κ. Μητσοτάκης, από την στιγμή που το επιτόκιο δεν ορίζεται από το υπουργείο οικονομικών αλλά διαμορφώνεται στην ελεύθερη αγορά, με βάση τους κανόνες που βάζει εκείνη. Εκτός αν ο κ. Μητσοτάκης εννοεί ότι η ελεύθερη αγορά θα γοητευτεί από τα ωραία του μάτια και θα τον δανείσει με επιτόκια χαμηλότερα από εκείνα με τα οποία δανείζει τον κ. Τσίπρα.


Εν κατακλείδι, φοβάμαι πώς το καινούργιο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να αλλάξει τίτλο. Δεν βλέπω να επιτυγχάνεται οποιουδήποτε είδους "συμφωνία" μ' αυτές τις μπούρδες ούτε βλέπω να περιέχεται οποιαδήποτε "αλήθεια" σ' αυτές. Και για να ξύσω μερικές παλιές πληγές, όσο είναι τούτο το πράγμα "συμφωνία αλήθειας", τόσο ήταν κι εκείνο το παλιότερο "συμβόλαιο με τον λαό"...

25 Σεπτεμβρίου 2016

Η πηγάδα - 8. Πηγές, βιβλιογραφία, εργογραφία

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν κατηγορούμενος για "ακροδεξιό αναθεωρητισμό", επειδή είπα πως ο Μελιγαλάς δεν αλώθηκε αλλά παραδόθηκε. Για να κατευνάσω τους επικριτές μου, δέχομαι να πάρω πίσω το "παραδόθηκε", υπό την προϋπόθεση ότι κι αυτοί θα βρουν άλλη λέξη για το "αλώθηκε", εφ' όσον εκτιμώ πως δεν μπορούμε να μιλάμε για άλωση από την στιγμή που καμμιά διακοσαριά ταγματασφαλίτες έφυγαν και οι μισοί από τους υπόλοιπους έπαψαν να μάχονται και κλείστηκαν στα σπίτια. Εν πάση περιπτώσει, όμως, το αν μετά ακολούθησαν ή όχι σφαγές ή εκτελέσεις, από τους αντάρτες ή τους χωρικούς, κατ' εντολή ή μη του Άρη και με την παρότρυνση ή την δυσανασχέτηση των άγγλων είναι ολότελα άσχετο με το αν και κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για παράδοση.

Είναι άξιο απορίας το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κειμένων στο διαδίκτυο αλλά και των βιβλίων (ή απλώς κεφαλαίων σε βιβλία) με λεπτομέρειες για την μάχη του Μελιγαλά, εμφορούνται από τόσο έκδηλο αντικομμουνισμό ώστε βρίθουν αναληθειών, ανακριβειών ή και εξόφθαλμων ψευδών. Για να καταλάβω τι πραγματικά έγινε εκείνες τις μέρες, χρειάστηκε (ή αναγκάστηκα) να διαβάσω, μεταξύ άλλων:

- Ηλία Θεοδωρόπουλου (συνταγματάρχου), "Η πηγάδα του Μελιγαλά", ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2001. Πρόκειται για το βιβλίο που μοιράζει δωρεάν στους "προσκυνητές" ο Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας, με καθαρά προπαγανδιστικό αντικομμουνιστικό περιεχόμενο, τα όποια ενδιαφέροντα σημεία τού οποίου πνίγονται σε αμέτρητα λάθη και ψεύδη.

- Σπύρου Ξιάρχου, "Η αλήθεια για τον Μελιγαλά", ιδιωτική έκδοση, Καλαμάτα 1982. Ο Ξιάρχος πήρε μέρος στην μάχη ως αντάρτης του ΕΛΑΣ αλλά θα προτιμούσα να μη περίμενε 38 ολόκληρα χρόνια για να μιλήσει. Έχω την ακαθόριστη εντύπωση ότι ο χρόνος έχει επιδράσει στις αναμνήσεις του. Αξίζει να σημειώσω και τον ισχυρισμό του ότι αυτά που γράφει "βασίζονται σε γραφτά ντοκουμέντα τα οποία ήρθαν στην κατοχή μου αλλά δεν υπάρχουν σήμερα", χωρίς να διευκρινίζει το γιατί δεν υπάρχουν.

- Ιωάννου Μπουγά, "Ματωμένες μνήμες 1940-1945", εκδόσεις Πελασγός, 2009. Βιβλίο με απροκάλυπτα αντικομμουνιστικό περιεχόμενο, τα "ντοκουμέντα" του οποίου είναι κυρίως προφορικές μαρτυρίες. Ο συγγραφέας προσπαθεί να φανεί αμερόληπτος αλλά το μόνο για το οποίο κατηγορεί την εθνικόφρονα πλευρά είναι η "επιπολαιότητα" που έδειξε μετά την αποχώρηση των γερμανών.

- Γρηγόρη Κριμπά, "Η εθνική αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς", ιδιωτική έκδοση, Καλαμάτα, 2006. Πολύ σοβαρή προσπάθεια, παρά τις ατέλειές της.

- Τάσου Κωστόπουλου, "Η αυτολογοκριμένη μνήμη", εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005. Μια ευσύνοπτη αλλά λίαν ενδιαφέρουσα ματιά στα Τάγματα Ασφαλείας.

- Παναγιώτη Τραϊανού, "Μελιγαλάς 1944... Το μεγάλο ταμπού της μεταπολεμικής μας ιστορίας". Εκτενής αναφορά στον ρόλο που έπαιξαν στον Μελιγαλά (και στον εμφύλιο αλλά και αργότερα) οι βρεττανοί, ο Γεώργιος Παπανδρέου και οι... βενιζελικοί, με έντονο αντιΚΚΕ (όχι όμως αντικομμουνιστικό) χρώμα και τάσεις προς συνωμοσιολογία.

- Ανωνύμου, "Κομμουνιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα (ΚΚΕ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΔΣΕ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ)". Εμετικά αντικομμουνιστικό μακροσκελέστατο κείμενο, με εξόφθαλμα κατασκευασμένα ντοκουμέντα των οποίων γίνεται χρήση και στην περίπτωση Μελιγαλά, είτε αυτούσιων είτε παραλλαγμένων. Προσέξτε με πόση άνεση "στελέχη του ΚΚΕ" ομολογούν απάνθρωπα εγκλήματα.

- Πέτρου Τυπάλδου (συνταγματάρχου), "Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα (Ιούλιος 1944 - Δεκέμβριος 1945)", έκδοση Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού, 1973. Στην σελίδα 63 γίνεται μνεία για 3.500 εκτελεσμένους και σφαγμένους στον Μελιγαλά, με πειστήριο αρχείο της ΔΙΣ.

- Κωνσταντίνου Αντωνίου (συνταγματάρχου χωροφυλακής), "Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833-1967 - τόμος Γ", εκδόσεις Λαδιάς, 1967. Το "εθνοσωτήριο έργο" των Ταγμάτων Ασφαλείας και οι "κομμουνιστικές φρικαλεότητες" στον Μελιγαλά και αλλού, τεκμηριωμένα με "αδιάσειστα" ντοκουμέντα.

- Κώστα Ρουσίτη, "Καλαμάτα, Πύργος, Μελιγαλάς: Η πρώτη πράξη του ελληνικού εμφυλίου". Άλλη μια προσέγγιση στο θέμα, με σαφή αριστερή μεν αντιΚΚΕ δε τοποθέτηση. Ενδιαφέρουσα η μετατόπιση της έναρξης του εμφυλίου προς τα πίσω, κάτι που συνηθίζουν και οι "εθνικόφρονες" στις αναλύσεις τους.

- Χρήστου Τσιντζιλώνη, "Η αλήθεια για τον Μελιγαλά", Ριζοσπάστης, 11/9/2005 και  Τ.Κωστόπουλου - Δ.Τρίμμη ("Ιός"), "Η μαύρη εθνική πηγάδα", Ελευθεροτυπία, 11/9/2005. Δυο πολυδιαβασμένα κείμενα, δημοσιευμένα την ίδια μέρα σε διαφορετικές εφημερίδες, τα οποία αρκούν για να βάλουν κάποιον στο κλίμα.

- Ανωνύμου, "Τάγματα Ασφαλείας και ένοπλες ομάδες". Ιστολογική ανάρτηση, που συγκεντρώνει ενδιαφέροντα στοιχεία αντιγραμμένα από διάφορες πηγές. Μειονέκτημα, η άτακτη και χωρίς σειρά ή οργάνωση παράθεση αυτών των στοιχείων. Εδώ βρίσκεται δημοσιευμένη και η έκθεση "Περί ιστορίας Τάγματος Ασφαλείας Καλαμάτας (Μελιγαλά)", του υποδιοικητή του Τ.Α. Μελιγαλά Παναγιώτη Καζάκου, όπως δημοσιεύθηκε στα "Αρχεία" της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού.


Για να μη πνιγεί κάποιος στον κυκεώνα των παραπάνω πληροφοριών και "πληροφοριών", θα πρέπει να διαθέτει σοβαρό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να έχει υπ' όψη του και μια πλειάδα άλλων βιβλίων, απαραίτητων για να διαμορφώσει σωστά γνώμη. Μεταξύ αυτών των βιβλίων που οπωσδήποτε με έχουν επηρεάσει, βρίσκονται ενδεικτικά:
- Χάγκεν Φλάισερ, "Στέμμα και σβάστικα: η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης", Παπαζήσης, 1986.
- Κρις Γουντχάουζ - Κρίστοφερ Μόνταγκιου, "Το μήλο της έριδος", Εξάντας, 1976.
- Μαρκ Μαζάουερ, "Στην Ελλάδα του Χίτλερ: Η εμπειρία της Κατοχής", Αλεξάνδρεια, 1994.
- Δέσποινας Παπαδημητρίου, "Από τον λαό των νομιμοφρόνων στο έθνος των εθνικοφρόνων", Σαββάλας, 2006.
- Διονύση Χαριτόπουλου, "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων", Τόπος, 2009.


ΥΓ: Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους κατάλαβαν την πολύμηνη τεράστια προσπάθεια που κατέβαλα για να κολυμπήσω σ' όλο αυτό το πέλαγος των αλληλοσυγκρουόμενων και χαλκευμένων πληροφοριών και έδειξαν κατανόηση σε τυχόν λανθασμένα συμπεράσματά μου. Το ίδιο ευχαριστώ δικαιούνται οι δεκάδες σχολιογράφοι που έσπευσαν να συμπληρώσουν, να διορθώσουν ή και να επικρίνουν (γιατί όχι;) τα κείμενά μου.

24 Σεπτεμβρίου 2016

Σαββατιάτικα (125) - του μποϋκοτάζ

*** Αν ξαναρθείς θά 'χω σβηστά όλα τα φώτα, τα παράθυρα κλειστά... *** "Και παράφωνος και ανιστόρητος", είπε για τον Ρέμο ο πρόεδρος των ποντίων. *** Ρε σεις, ένας πρόεδρος ποντίων δεν χαριεντιζόταν με τον Κασιδιάρη τις προάλλες; *** Μποϋκοτάζ στον Ρέμο; *** Ποιός είναι αυτός που το προκήρυξε, να μου εξηγήσει τι εννοεί με το "ούτε κοκακόλα στο μαγαζί του"; *** Δηλαδή, μπορούμε να πηγαίνουμε αρκεί να την βγάζουμε στεγνά; *** Μ' αρέσει που πειραχτήκατε απ' όσα είπε περί Κεμάλ ο Ρέμος αλλά ξεχάσατε που επί δεκαετίες υπήρχε στο κέντρο τής Θεσσαλονίκης οδός Κεμάλ Ατατούρκ. *** Να ρωτήσετε, να μάθετε πώς λέγεται σήμερα. *** Γίδια. *** Μπάυ δε γουέυ, ο Notis έκανε δηλώσεις για τις δηλώσεις Ρέμου ή ακόμη; *** Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ... *** Ακριβοπούλου: "Το μπακογιαννέικο στηρίζει τον πολιτικό του βίο πάνω σ' έναν θάνατο." *** Να σε φιλήσω,
Φάε, αγόρι μου, να μεγαλώσεις και να ομορφήνεις!
Κατερίνα μου!! *** Να σε φιλήσω κι ας πειράχτηκε το γκομενάκι τής Σίας. *** Άντε πια, με το μαλακιστήρι, που, αν δεν λεγόταν Μπακογιάννης, δεν θα το παίρνανε ούτε για ελεγκτή στα τρόλλεϋ. *** Μητσοντόρα: "Στα Εξάρχεια σήμερα δεν υπάρχει κράτος. *** Πες μας καλύτερα πού υπάρχει, ρε συ Ντόρα. *** Εκτός αν εννοείς κράτος αυτό που σας δίνει 647 χήνες για να κάνετε μουσείο το μπακογιαννόσπιτο. *** Α, δεν τα δίνει το κράτος αλλά το ΕΣΠΑ Στερεάς Ελλάδος... *** Και ποιός είναι περιφερειάρχης εκεί, είπαμε; *** Α, ο γιος σου... *** Παναπεί, με υπογραφή Μπακογιάννη θα πάρει 647 το σπίτι Μπακογιάννη για να γίνει μουσείο, ε; *** Εντάξει, δεν το λες και κράτος αυτό, μη χέσω! *** Στο λαιμό μου αποκοιμήσου, να ονειρευτώ μαζί σου... *** Αληθεύει ότι το Γηροκομείο Πειραιώς διώχνει όσους τρόφιμούς του καπνίζουν; *** Με διαταγή τού φασιστοδεσπότη, του Σεραφείμ; *** Ύψιστε, δεν ξέρω αν τα πάντα εν σοφία εποίησας αλλά με κάτι δεσποτάδες την έκανες την μαλακία. *** Πρέπει να παραδεχτείτε ότι έχει δίκιο ο Φίλης που αλλάζει το μάθημα των θρησκευτικών. *** Διάολε, σκεφτείτε ότι δεν έχουμε ιδέα για τις άλλες θρησκείες. *** Για παράδειγμα, τα πιλάφια στον μουσουλμανικό παράδεισο είναι σκέτα ή με σις-κεμπάπ; *** Τα ουρί είναι τρυφερούδια ή τίποτε σιτεμένες γεροντοκόρες; *** Ο βουδδισμός έχει κόλαση με καζάνια ή όχι; *** Να μάθουμε τι ισχύει και, αν μας συμφέρει, παίρνουμε μεταγραφή. *** Θα 'θελα να σε κατακτήσω (...) δεν μου αρκεί να σ’ αγαπήσω... *** Πώς σχολιάζετε τα 15 χρόνια φυλακή σε καθαρίστρια για πλαστό απολυτήριο δημοτικού; *** Δεν συμφωνείτε ότι η αδέκαστη δικαιοσύνη λειτουργεί; *** Άντε, να ξεβρομίζει η κοινωνία σιγά-σιγά από τις βρομοκαθαρίστριες. *** Έγραψε ο Κούγιας σε εξώδικο ότι έχει μπόι 1,79; *** Αμ, ήταν σωστό το σύνθημα που φωνάζαμε στο γήπεδο, όταν τον είχαμε πρόεδρο στην Παναχαϊκή: "Είναι ψηλός, είναι ψηλός ο πρόεδρος..." *** Αυτά να τα βλέπει ο Λάκης, που έχει φάει τα λυσσακά του με τον Αλέξη μας. *** Σαράφογλου: "Αν διαφωνείς με την ενημέρωση που προσφέρει ένα μέσο,
Άντε τώρα να κατουρήσεις...
άλλαξε κανάλι." *** Και να βάλουμε ποιό, ρε Μαράκι; *** Αφού κόπυ-πέιστ είναι όλα! *** Αντί για "άλλαξε κανάλι", έπρεπε να πεις "κλείσε την τηλεόραση". *** Ή, σωστότερα, "σπάσε την τηλεόραση". *** Η μοναξιά οπλοφορεί, με σημαδεύει, με έρωτα με τιμωρεί... *** Καμπουράκης: "Είμαι 55 χρονών και χωρίς δουλειά... πώς θα ζήσω;" *** Κοσμοπόλιταν, σελίδα 69, Δημητράκη μου. *** Άντε στην Μανωλάδα, να μαζέψεις φράουλες. *** Αυτό που λένε τον Καλογλίτσα "Νέο Κοσκωτά", πολύ με προβληματίζει. *** Λέτε να αγοράσει τον Ολυμπιακό και να φέρει πάλι κανένα Ντέταρι; *** Βουλγαράκης: "Το θέμα είναι να καταλάβουν στην αριστερά ότι το πεπόνι παγώνει αλλά το παγόνι δεν πεπόνι." *** Μπράβο, Γιώργο μου! *** Πολύ χαίρομαι που βλέπω να διατηρείς την οξύνοιά σου! *** Αλλά μη περιμένεις από την αριστερά να καταλάβει ότι άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το μουνί τής Μάρως. *** Η αγάπη είναι ελέφαντας και θα το καταλάβεις όταν κι εσύ για ένα φιλί θα σβήνεις και θ’ ανάβεις... *** Αληθεύει ότι η Τσιπίτα ανακοίνωσε εντυπωσιακή αύξηση πωλήσεων και κερδών; *** Έτσι ντε, να το βουλώσουν εκείνοι που δεν πιστεύουν ότι έπρεπε να πέσουν οι μισθοί για να έρθει η ανάπτυξη. *** Να υποθέσω ότι τώρα η Τσιπίτα θα δώσει αυξήσεις στους εργαζόμενους ή σκέφτομαι μαλακία; *** Τέλος
Αρχιτεκτονικός σουρρεαλισμός
πάντων, ας τους δώσει δυο σακκουλάκια έξτρα τυρογαριδάκια, έτσι, για το ονόρε. *** Πείτε μου ότι δεν είμαι ο μόνος που όλη αυτή η κουβέντα για τις σημαίες του τα έχει κάνει μπαούλα. *** Σιχτίρ πια με τις σημαίες. *** Αφού δεν είχε λίγο χιούμορ ο Ερντογκάν, να βάλει μια της Φενέρμπαχτσε και μια του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης... *** Ποιο κορμί σε ταξιδεύει κι η καρδιά μου δραπετεύει, σαν σκιά μεσ’ στη σκιά σου αλητεύει... *** Δεν φτάνει που οι απλυτοσυριζαίοι κλείσανε το Μέγκα, συλλάβανε και τον Στέφανο Χίο. *** Φιμώνεται η ελευθεροτυπία, παναπεί καταρρέει η δημοκρατία σ' αυτόν τον τόπο και ο Κωλόχαρτος δεν βγάζει άχνα; *** Κωλόχαρτος προς κυβέρνηση: "Σήμερα εξευτελιζόμενοι στέλνετε την αριστερά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας." *** Α, μίλησε! *** Κουίζ για αρχαρίους: σε ποιό κανάλι έπαιξε η είδηση ότι άρχισε η δίκη Χαρδούβελη για μη υποβολή δήλωσης πόθεν έσχες; *** Αν ακόμη σκέφτεστε άλλη απάντηση εκτός από το "σε κανένα", την Δευτέρα με τον κηδεμόνα σας. *** Μπάρμπι: "Με προβληματίζει το ότι, αν δεν ήταν μνημονιακή δέσμευση, η αξιοποίηση του Ελληνικού δεν θα γινόταν ποτέ." *** Μιλτιάδη, εμένα με προβληματίζει το γιατί όταν ήσουν μικρός δεν σε πνίξανε οι δικοί σου στον ασβέστη. *** Σ’ έχω δε σ’ έχω μες στα χάδια μου να σε κοιμίζω με φιλιά κι ύστερα εσύ να φεύγεις μ’ ένα γειά... *** Τσίπρας "Πρέπει
Ευτυχισμένα χρόνια
να πάρουμε γενναίες αποφάσεις." *** Αλέξη, σε ξορκίζω! *** Πάρτε κιλά, πάρτε το μετρό, πάρτε των ομματιών σας, πάρτε τ' αρχίδια μας, πάρτε ό,τι άλλο θέλετε αλλά όχι αποφάσεις! *** Γραφτήκατε στην λίστα για το νέο άιφον ή πάλι θα την πέσετε στο προηγούμενο μοντέλο που θα φτηνήνει; *** Tζίγγερ Βαρδινογιάννης: "Προφανώς και με ενοχλεί που υπάρχουν απλήρωτοι εργαζόμενοι στο Μέγκα." *** Στους άλλους πέστα, Γιάννη μου, εγώ ξέρω πόσο συμπονάς τους συνανθρώπους σου. *** Φτυστός η μαμά σου είσαι σ' αυτό. *** Τέρμα το γκάζι σου λοιπόν, τέρμα τα φώτα  σου, πέρνα από πάνω να σε δω μ’ όλη τη φόρα σου... *** Ξεχάστε τα περί Κεμάλ... σας έδωσα πολύ καλύτερους λόγους για να μποϋκοτάρετε τον Ρέμο.*** Αυτό που τα παιδιά περνάγανε ζάχαρη τόσα χρόνια και χωρίσανε μόλις παντρευτήκανε, μήπως κάτι λέει για την αξία του γάμου; *** Σας έλεγε κι εσάς η μάνα σας ότι τα παιδιά δένουν το ζευγάρι; *** Τώρα έχουμε έξι αποδείξεις ότι αυτό είναι χοντροπαπαριά. *** Μου την δίνει που όλοι ασχολείστε με τον χωρισμό Μπραντ-Αντζελίνας αλλά έναν να πει καριόλα την Τζολί που παράτησε το αγόρι μας, δεν βρήκα. *** Ευτυχώς, αυτό το ιστολόγιο συμπαραστέκεται στον Πιτ και γι' αυτό σήμερα δημοσιεύει μια φωτογραφία του τραβηγμένη εδώ και μισό αιώνα περίπου. *** H τελευταία φωτογραφία είναι από το οικονομικό φόρουμ του Νταβός, στις 27 Ιανουαρίου 2006 και δίπλα στους Μπραντζολίνα ο Μπόνο μοστράρει τα διακριτικά γυαλιά του. *** Κι επειδή προτιμώ να σκέφτομαι τον Μπόνο ως μέλος των U2, ας βάλω ν' ακούσουμε λάιβ το Sunday bloody Sunday. *** Πριν κλείσω, ας σας αποκαλύψω ότι η πρώην Κεμάλ Ατατούρκ είναι η νυν Αποστόλου Παύλου. *** Καλό Σαββατοκύριακο! ***

23 Σεπτεμβρίου 2016

Μνήμη Πάμπλο Νερούντα

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 23 Σεπτέμβρη, μια Κυριακή του 1973 όταν έφευγε από την ζωή ο Ρικάρντο Ελιέσερ Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο, στα 69 του χρόνια. Έφυγε ο άνθρωπος που, παρ' ότι ο πατέρας του του είχε απαγορεύσει να ασχοληθεί με την ποίηση, υποχρέωσε τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες να παραδεχτεί ότι "τον θεωρώ ως τον μεγαλύτερο ποιητή τού εικοστού αιώνα, σε οποιαδήποτε γλώσσα" (*). Κι η μεγαλοσύνη του ήταν τέτοια ώστε κατάφερε να βραβευτεί και με το βραβείο Λένιν (1952) και με το βραβείο Νόμπελ (1971). Σαράντα τρία ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατό του, αυτός ο χιλιανός ποιητής παραμένει παγκόσμιο σημείο αναφοράς, έστω κι αν όλος ο κόσμος τον γνωρίζει με το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο: Πάμπλο Νερούντα.

Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 11 Σεπτεμβρίου, είχε επιβληθεί στην Χιλή η δικτατορία τού Πινοτσέτ. Το στρατιωτικό καθεστώς απαγόρευσε την πάνδημη κηδεία του Νερούντα αλλά ο κόσμος αψήφησε την απαγόρευση και χιλιάδες λαού συνόδευσαν το φέρετρο στους δρόμους, μετατρέποντας την κηδεία σε εκδήλωση διαμαρτυρίας εναντίον της δικτατορίας.


Σήμερα, αφήνοντας στην άκρη τα δύσκολα κείμενα και επιχειρώντας κάποιου είδους "αποφόρτιση" από την δύσκολη εβδομάδα που τελειώνει, το ιστολόγιο περιορίζεται σ' αυτά τα λίγα λόγια και παραθέτει δυο αποσπάσματα από το μνημειώδες έργο τού Πάμπλο Νερούντα "Γενικό Άσμα" (Canto General), σε μετάφραση Δανάης Στρατηγοπούλου (εκδόσεις Τυπωθήτω-Δαρδανός, 2004):



Πατρίδα, έχεις γεννηθεί από ξυλοκόπους,
από τέκνα αβάφτιστα, απο μαραγκούς,
από κείνους που δώσαν σαν παράξενο πουλί
μια σταγόνα αίμα πετούμενο
και σήμερα θα γεννηθείς και πάλι σκληρή,
μες απο εκεί που ο προδότης και ο δεσμοφύλακας
σε πιστεύανε παντοτινά θαμμένη.
Σήμερα, όπως και τότε, θα γεννηθείς απ' το λαό.
Χειρόγραφο του Γιάννη Ρίτσου (απόσπασμα)
Σήμερα θα βγεις μες απ' το κάρβουνο και τη δρόσι.
Σήμερα θα καταφέρεις να τραντάξεις τις πόρτες
με χέρια κακοπαθιασμένα, με κομμάτια
ψυχής που περισώθηκε, με δέσμες
από βλέμματα που ο θάνατος δεν έσβησε:
εργαλεία φοβερά
κάτω απ' τα κουρέλια, έτοιμα για τη μάχη...

(...)

Πέτρα στην πέτρα, ο άνθρωπος πού ήταν;
Αγέρας στον αγέρα, ο άνθρωπος πού ήταν;
Χρόνος στον χρόνο, ο άνθρωπος πού ήταν;
Τάχα δεν υπήρξες, σπασμένο κομματάκι
του ανολοκλήρωτου ανθρώπου, του άδειου αητού,
που απ' τους σημερινούς δρόμους, που απ' τ' αχνάρια,
που απ' τα φύλλα του νεκρού φθινοπώρου
πορεύεται ταλανίζοντας την ψυχή ώς τον τάφο;
Το χέρι το πτωχό, το πόδι, η φτωχιά ζωή...
Οι μέρες του φωτός
που ξέφτισε μέσα σου, όπως η βροχή
πάνω στις μπαντερίγιες της γιορτής,
σάμπως δε δώσανε φύλλο φύλλο τη μαύρη τους τροφή
στο άδειο στόμα;
Πείνα, κοράλι του ανθρώπου,
πείνα, ύπουλο φυτό, ρίζα των ξυλοκόπων,
πείνα, σάμπως, δεν ανέβηκε η ευθεία του άγριου βράχου σου
ως τους απόμακρους τούτους ψηλούς πύργους;
Εγώ σε ανακρίνω, αλάτι των δρόμων,
δείξε μου το κουτάλι, αρχιτεκτονική άσε με
να ξύσω με μια βέργα τις πέτρινες ίνες σου,
ν' αναρριχηθώ σ' όλη την κλίμακα του αγέρα ώς το κενό,
να ξεγδάρω τα σπλάχνα ως ν' αγγίξω τον άνθρωπο...

Πρώτος αριστερά ο Πάμπλο Νερούντα, τρίτος ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Μπουένος Άυρες, 1934)

-------------------------------------
(*) Πλίνιο Απουλέγιο Μεντόζα, "Συζητήσεις με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες", Verso, 1983